การประยุกต์หลักวจีสุจริตธรรมเพื่อการสื่อสารทางการเมืองของผู้นำระดับท้องถิ่นใน ตำบลดอนคลัง อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี
คำสำคัญ:
การประยุกต์, วจีสุจริตธรรม, การสื่อสารทางการเมือง, ผู้นำระดับท้องถิ่นบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาระดับการสื่อสารทางการเมืองของผู้นำระดับท้องถิ่นในตำบลดอนคลัง อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี 2. เพื่อเปรียบเทียบการสื่อสารทางการเมืองของผู้นำระดับท้องถิ่นในตำบลดอนคลัง อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล
3. เพื่อนำเสนอการประยุกต์หลักวจีสุจริตธรรมเพื่อการสื่อสารทางการเมืองของผู้นำระดับท้องถิ่นในตำบล
ดอนคลัง อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี ระเบียบวิธีวิจัยเป็นแบบผสานวิธี ได้แก่ การวิจัยเชิงปริมาณโดยการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 370 คน โดยใช้แบบสอบถามที่มีความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.991 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที และการทดสอบค่าเอฟด้วยวิธีการวิเคราะห์ความแปรปรวนทาง และการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 9 รูปหรือคน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา
ผลการวิจัย พบว่า 1. ระดับการสื่อสารทางการเมืองของผู้นำระดับท้องถิ่น โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ผู้ส่งสาร อยู่ในระดับมาก รองลงมา ได้แก่ ผู้รับสาร ช่องทางการสื่อสารและข้อมูลข่าวสาร อยู่ในระดับมากเช่นเดียวกัน 2. ผลการศึกษาเปรียบเทียบความคิดเห็นของประชาชนต่อการสื่อสารทางการเมืองของผู้นำระดับท้องถิ่น เมื่อพิจารณาตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า ประชาชนที่มี เพศ อายุ ระดับการศึกษา และอาชีพ ต่างกัน มีความคิดเห็นต่อการสื่อสารทางการเมืองไม่แตกต่างกัน จึงปฏิเสธสมมุติฐาน ประชาชนที่มีรายได้ต่างกัน มีความคิดเห็นต่อการสื่อสารทางการเมืองแตกต่างกัน จึงยอมรับสมมติฐาน 3. การประยุกต์หลักวจีสุจริตธรรมเพื่อการสื่อสารทางการเมืองของผู้นำระดับท้องถิ่น โดยภาพรวม มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก และพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดระดับมาก ได้แก่ ปสุณาวาจา เวรมณี (การไม่พูดส่อเสียด) รองลงมา ได้แก่ ผรุสวาจา เวรมณี (การไม่พูดคำหยาบ) และด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุดระดับปานกลาง ได้แก่ มุสาวาทา เวรมณี (การไม่พูดเท็จ)
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2552). สื่อสารมวลชน ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา. กรุงเทพฯ : ห้างหุ่นส่วนจำจัดภาพ.
ทิพวรรณ เจินยุหะ. (2567). วจีทุจริตในพุทธศาสนาเถรวาท (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธศาสนศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นันทนา นันทวโรภาส. (2558). สื่อสารการเมือง ทฤษฎีและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แมสมีเดีย.
พระครูธรรมธรบุญเที่ยง พุทฺธสาวโก. (2564). การบูรณาการหลักพุทธธรรมกับการสื่อสารทาง การเมืองเพื่อเสริมสร้างความสมานฉันท์ (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มนัสนันท์ ศิวะพรพัฒนา. (2564). การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองที่มีผลต่อการไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งทั่วไปของประชาชนในอำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี (สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์).บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2545). การสื่อสารกับการเมือง. กรุงเทพฯ : ประสิทธิ์ภัณฑ์ แอนด์ พริ้งติ้ง.
องค์การบริหารส่วนตำบลดอนคลัง. (2567).สถิติจํานวนประชากรและสถิติจํานวนบ้าน. สืบค้น 7 ตุลาคม 2567, จาก https://donklung.go.th/public/list/data/index/menu/1144
Yamane. (1973). Statistics : An Introductory Analysis(3rd ed.). New York: Harper and Row.



