พระพุทธศาสนากับการเสริมสร้างจิตอาสา

ผู้แต่ง

  • พระครูปริยัติโพธิวงศ์ (ธีระชัย ภักมี) คณะพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูปริยัติมงคลบัณฑิต (ประพันธ์ ไทยใหญ่) คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูสุตคุณาลงกรณ์ (ชาญณรงค์ กุลวงษ์) คณะพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

พระพุทธศาสนา, การเสริมสร้าง, จิตอาสา

บทคัดย่อ

บทความนี้มุ่งศึกษาถึงการปลูกฝังจิตอาสาตามแนวพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นกระบวนการพัฒนามนุษย์อย่างเป็นองค์รวม โดยเน้นการพัฒนาจิตใจภายในของบุคคลเป็นพื้นฐาน แล้วขยายผลไปสู่พฤติกรรมและความสัมพันธ์ทางสังคม แนวคิดเรื่องจิตสำนึก จิตอาสา และจิตสาธารณะ สะท้อนถึงความตระหนักรู้ในหน้าที่ ความรับผิดชอบต่อส่วนรวม และความสมัครใจในการทำความดีเพื่อประโยชน์ของผู้อื่นและสังคมโดยไม่หวังผลตอบแทนหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาเป็นกรอบแนวคิดสำคัญในการเสริมสร้างจิตอาสา โดยเฉพาะหลักภาวนา 4 ซึ่งมุ่งพัฒนามนุษย์ทั้งด้านกาย ศีล จิต และปัญญา ช่วยหล่อหลอมให้บุคคลมีวินัย มีจิตใจเข้มแข็ง มีเมตตา และมีปัญญาในการดำเนินชีวิตและแก้ไขปัญหาสังคมอย่างเหมาะสม นอกจากนี้ หลักพรหมวิหารธรรม 4 ทำหน้าที่เป็นรากฐานทางจิตใจที่ส่งเสริมคุณธรรม ความเอื้ออาทร และความเป็นธรรมในการอยู่ร่วมกัน และหลักสังคหวัตถุ 4 เป็นกลไกสำคัญที่ทำให้จิตสาธารณะแสดงออกอย่างเป็นรูปธรรมผ่านการให้ การพูดจาดี การบำเพ็ญประโยชน์ และการวางตนอย่างเสมอภาค การปลูกฝังจิตอาสาตามแนวพระพุทธศาสนาเป็นผลจากการพัฒนาจิตใจภายในอย่างต่อเนื่อง อันนำไปสู่การสร้างพลเมืองที่มีคุณภาพ มีความรับผิดชอบต่อส่วนรวม เคารพสิทธิของผู้อื่น และพร้อมเสียสละเพื่อสังคม ซึ่งจะส่งเสริมความสงบเรียบร้อย ความสามัคคีและการพัฒนาสังคมอย่างสันติ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2552. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

จิราภรณ์ พงษ์ศรีทัศน์. (2555). ปัจจัยที่ส่งผลต่อจิตสาธารณะของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ.

ชิสา จิรกวินการ และทิพย์ธิดา ณ นคร. (2566). ปีติสุขจากงานจิตอาสา. วารสารมหาปชาบดีเถรีปริทรรศน์, 1(2), 36–43.

ดวงกมล ทองอยู่. (2555). การประยุกต์ทฤษฎีทางจิตวิทยาเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะให้เด็กและเยาวชนไทย. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ออนไลน์, 2(1), 23–42.

ปัญญา รุ่งเรือง. (2562). จิตสาธารณะ: แนวคิดพื้นฐานและการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาและปลูกฝังจิตสาธารณะให้แก่ผู้เรียน. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 11 มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม. (น. 1361–1370). นครปฐม: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.

พระครูปริยัติพัชรธรรม และคณะ. (2567). การพัฒนาปัจจัยส่งเสริมจิตอาสาตามหลักพุทธธรรม. วารสารวิจยวิชาการ, 7(2), 13–26.

พระครูวิลาศกาญจนธรรม และคณะ. (2565). การพัฒนาจิตอาสาตามแนวทางพระพุทธศาสนา. วารสาร มจร กาญจนปริทรรศน์, 2(2), 117–126.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2545). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: บริษัท เอส อาร์.พริ้นตริ้ง แมส โปรดักส์จำกัด.

_____. (2552). พุทธธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พุทธทาสภิกขุ. (2525). พุทธศาสนากับคนรุ่นใหม่และสังคมไทยในอนาคต. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วัดบวรนิเวศววิหาร. (2532). ทศบารมีทศพิธราชธรรม. กรุงเทพฯ: ชวนพิมพ์.

วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). จิตอาสา. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา.

สัมพันธ์ คงพูนทรัพย์. (2560). การใช้หลักพุทธธรรมในการทำงานจิตอาสา. Journal of Roi Kaensarn Academi, 2(1), 2–14.

สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2553). แนวทางพัฒนา การวัดและประเมินคุณลักษณะอันพึงประสงค์ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.

สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2550). ชื่อบ้านนามเมืองจังหวัดปราจีนบุรี ลุ่มน้ำ บางปะกง ชายฝั่งทะเลตะวันออก. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการวัฒนธรรมแห่งชาติกระทรวงวัฒนธรรม.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

25-06-2026