DISSEMINATION OF BUDDHISM BY DHAMMADUTA BHIKKHUS IN KAMPHAENG SAEN DISTRICT, NAKHON PATHOM PROVINCE
Keywords:
Dissemination, Buddhism, Dhammaduta BhikkhusAbstract
Objectives of this research article were: 1. To study and analyze the general conditions of Buddhism dissemination by Dhammaduta Bhikkhus, 2. To study the process of Buddhism dissemination by Dhammaduta Bhikkhus, 3. To propose approaches for Buddhism dissemination by Dhammaduta Bhikkhus at Kamphaeng Saen District, Nakhon Pathom Province. The research methodology was qualitative research, collecting field data from policy makers, groups of Sangha administrators, groups of Dhammaduta representatives, groups of government official representatives, and groups of citizen representatives through purposefully selection based on the characteristics of being appropriate group representatives, totaling 18 monks or persons. A structured interview script was used with a content validity index for the entire scale (S-CVI) equal to 1.00 as a tool for data collection, with data analyzed using contextual content analysis techniques.
The research findings by SWOT analysis revealed three main aspects: 1. regarding general conditions, SWOT analysis demonstrated that Buddhist dissemination has strengths in strategic location, strong monastery networks, and profound Dhamma knowledge Dhammatuta. Weaknesses included shortage of Dhammaduta bhikkhus, generational gaps, and technological limitations. Opportunities arose from digital technology growth, increased interest in meditation practice, and religious tourism development. Threats encompassed economic recession, changing merit-making behaviors, and declining numbers of monks.
2. Concerning dissemination processes, the PDCA management system was employed: covering Plan (environmental analysis, vision setting, and target group identification), Do (implementation, resource preparation, team management, partnership building, and digital media development), Check (monitoring, data collection, result analysis, and satisfaction assessment), and Act (improvement, problem analysis, priority setting, and corrective measure establishment). 3. Regarding dissemination approaches, four components were integrated: message sender; (profound Dhamma knowledge, communication skills, technology utilization), Message; content (fundamental Buddhist principles, target group appropriateness, accessible language), Channel; communication channels (sermons, online media, cultural activities), and message Receivers (diversity understanding, participation creation). The integration of all four components ensured maximum effectiveness and sustainability in Buddhism dissemination efforts.
References
บัญชายุทธ นาคมุจลินท์. (2557). แนวทางการพัฒนาศาสนทายาทที่พึงประสงค์ในพระพุทธศาสนา. วารสารบัณฑิตศึกษา มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์, 3(1), 137-156.
พระครูปลัดเฉลิมพร อภิวโร (แป้นกลม). (2562). ประสิทธิภาพการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์วัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร กรุงเทพมหานคร. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 3(1), 20-33.
พระครูปลัดสังวาลย์ เทวสโร (ศรีสุข). (2563). รูปแบบการบริหารงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาตามหลักพุทธบริหารการศึกษา สำหรับวัดในกรุงเทพมหานคร (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูวิเทศกัลยาณธรรม (ฐิติกร กลฺยาณธมฺโม) และคณะ. (2564). การพัฒนาการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของวัดไทยในรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(3), 239-251.
พระครูสุธรรมธวัชชัย ธมฺมชโย (มะที). (2565). กลยุทธ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศนอร์เวย์ของพระธรรมทูตไทย (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพุฒิพันธุ์ จนฺทวํโส (จุลคณานุกิจ). (2564). บทบาทของพระธรรมทูตในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในโรงเรียน อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสุริยา วรเมธี และคณะ. (2556). ศึกษาแนวคิดและหลักการในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทยในสหรัฐอเมริกา (รายงานการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาอัสกรณ์ อคฺคญฺญชโย (สืบเหล่ารบ). (2566). แนวทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย วัดพระธรรมกายเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระวิเทศวิสุทธิคุณ (สมัคร สมคฺโค) และพระปราโมทย์ วาทโกวิโท. (2565). กระบวนการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของสมัชชาสงฆ์ไทยในสหรัฐอเมริกา โดยพุทธสันติวิธี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 13(2), 666–679.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ). (2551). พระธรรมทูตสายต่างประเทศ รุ่นที่ 14. นนทบุรี: นิติธรรมการพิมพ์.
