การประเมินหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ ฉบับปรับปรุง พ.ศ.๒๕๖๕ ภาควิชาภาษาต่างประเทศ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินหลักสูตรพุทธศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. ๒๕๖๕ ภาควิชาภาษาต่างประเทศ คณะมนุษยศาสตร์    มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย และศึกษาแนวทางในการพัฒนาและปรับปรุงหลักสูตรพุทธศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. ๒๕๖๕ ภาควิชาภาษาต่างประเทศ คณะมนุษยศาสตร์    มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย มีกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้บริหาร อาจารย์ นิสิตสาขาวิชาภาษาอังกฤษ และผู้ใช้บัณฑิต จำนวน ๒๗๖ รูป/คน ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed-Methods Research) ระหว่างระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitive) และเชิงคุณภาพ (Quanlitative) การวิจัยเชิงปริมาณ มุ่งประเมิน ๔ ด้าน ได้แก่ ด้านบริบท ด้านปัจจัยนำเข้า ด้านกระบวนการ และด้านผลผลิต เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบประเมินความสัมพันธ์ความสอดคล้องของหลักสูตรในด้านบริบท และแบบประเมิน

          ผลการวิจัยพบว่า ผู้บริหาร อาจารย์และนิสิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความเหมาะสมของโครงสร้างหลักสูตรโดยภาพรวมมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก (μ = ๓.๖๖) ถ้าจำแนกตามกลุ่มผู้ประเมินพบว่า ผู้บริหาร อาจารย์ และ นิสิต มีความคิดเห็นอยู่ในระดับ มาก มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความเหมาะสมของรายวิชาหลักสูตรโดยภาพรวมมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก (μ = ๓.๕๙) ถ้าจำแนกตามกลุ่มผู้ประเมินพบว่า ผู้บริหาร อาจารย์ และ นิสิต มีความคิดเห็นอยู่ในระดับ มาก มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความเหมาะสมของคุณลักษณะของอาจารย์โดยภาพรวมมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก (μ = ๓.๖๘) ถ้าจำแนกตามกลุ่มผู้ประเมินพบว่า ผู้บริหาร อาจารย์ และ นิสิต มีความคิดเห็นอยู่ในระดับ มาก มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความพร้อมของนิสิตโดยภาพรวมมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก (μ = ๓.๖๖) ถ้าจำแนกตามกลุ่มผู้ประเมินพบว่า ผู้บริหาร อาจารย์ และ นิสิต มีความคิดเห็นอยู่ในระดับ มาก มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความพร้อมของนิสิตโดยภาพรวมมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก (μ = ๓.๘๔) ถ้าจำแนกตามกลุ่มผู้ประเมินพบว่า ผู้บริหาร อาจารย์ และ นิสิต มีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก