แนวทางการสร้างเส้นทางท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ตามศิลาจารึกหลักที่ 1 พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
คำสำคัญ:
แนวทางการสร้างเส้นทางท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์, ศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 1, พ่อขุนรามคำแหงมหาราชบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบทเชิงประวัติศาสตร์ของศิลาจารึกหลักที่ 1 พ่อขุนรามคำแหงมหาราช 2) วิเคราะห์วัฒนธรรมบนพื้นฐานวิถีชีวิต ความเชื่อ ผ่านศิลาจารึกหลักที่ 1 พ่อขุนรามคำแหงมหาราช และ 3) เสนอแนวทางการสร้างเส้นทางท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ตามศิลาจารึกหลักที่ 1 พ่อขุนรามคำแหงมหาราช เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ รูปแบบการวิจัยเชิงเอกสาร ซึ่งผู้วิจัยได้ใช้ศิลาจารึกหลักที่ 1 ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมหาราช เป็นเอกสารชั้นปฐมภูมิในการศึกษาวิจัย และได้ใช้หนังสือเรื่อง ศิลาจารึกสุโขทัย หลักที่ 1 จารึกพ่อขุนรามคำแหง เป็นเอกสารชั้นทุติยภูมิ นอกจากนี้ ยังได้ศึกษาตำรา บทความวิชาการ บทความวิจัย และเอกสารทางวิชาการจากแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือในการรวบรวมข้อมูล ทั้งนี้ยังได้ศึกษา
แนวคิดการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ และแนวคิดการสร้างเส้นทางท่องเที่ยว เพื่อนำมาเป็นตัวแปรในการศึกษาวิจัยอันจะนำไปสู่การเสนอแนวทางการสร้างเส้นทางท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ตามศิลาจารึกหลักที่ 1
พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
ผลการวิจัยพบว่า แนวทางการสร้างเส้นทางท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ตามรอยศิลาจารึกหลักที่ 1
พ่อขุนรามคำแหงมหาราช ใช้เนื้อหาทางประวัติศาสตร์ที่ได้จากศิลาจารึกเป็นฐาน เพื่อแปลงองค์ความรู้
สู่การท่องเที่ยว โดยมีกระบวนการสร้างเส้นทางท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ที่จำเป็นจะต้องอาศัยหลักสำคัญ
6 ประการ ได้แก่ 1) โครงสร้างของเส้นทางท่องเที่ยว 2) การเล่าเรื่อง 3) การออกแบบธีมของเส้นทางท่องเที่ยว 4) การมีส่วนร่วมของนักท่องเที่ยว 5) คุณค่าทางการเรียนรู้ และ 6) ผลลัพธ์ของประสบการณ์
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2565). ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมหาราช. สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2567). รายงานสถิติการท่องเที่ยวภายในประเทศ ปี พ.ศ. 2567. การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ขวัญฤทัย เดชทองคำ. (2566). การพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยววิถีชุมชนเชิงสร้างสรรค์สู่ความยั่งยืน กรณีศึกษา: ชุมชนริมน้ำเจ้าพระยา บ้านเกาะเกิด จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชาการอยุธยาศึกษา, 15(2), 65–79.
คมศิลป์ อาจวิชัย, อานุภูม มณเฑียร และกัมปนาท วงษ์วัฒนพงศ์. (2567). อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย : การบริหารจัดการพื้นที่อย่างยั่งยืน. วารสารการพัฒนาการเรียนรู้สมัยใหม่, 9(6), 393-408.
ดิเรก ควรสมาคม. (2565). ประวัติศาสตร์กฎหมายไทย : ศึกษาอิทธิพลของศาสนาพราหมณ์และศาสนาพุทธกับการเมืองการปกครองสมัยสุโขทัยและอยุธยา. วารสารนิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 6(1), 143–162.
ประพล จิตคติ. (2566). การพัฒนาแผนและกิจกรรมการท่องเที่ยวอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชรเมืองมรดกโลก. วารสารศิลปการจัดการ, 7(4), 1374–1394.
ประสพชัย พสุนนท์, ธีระวัฒน์ จันทึก, มนัสสินี บุญมีศรีสง่า, ปริญญา หรุ่นโพธิ์, ธงชัย ทองมา, สุรภัทร์ พิไชยแพทย์ และกนกอร เนตรชู. (2567). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวย่านชุมชนเมืองเก่าริมแม่น้ำเพชรบุรีที่มุ่งเน้นการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และศิลปวัฒนธรรมเพื่อยกระดับจังหวัดเพชรบุรีสู่เมืองสร้างสรรค์. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 16(1), 182–199.
ปรีดา นัคเร, ลดาวัลย์ แก้วสีนวล, สุภาวดี พรหมมา, ศิรินันท์ พันธรักษ์, พรศิลป์ บัวงาม และปุณยวีร์ ศรีรัตน์. (2566). การพัฒนาเส้นทางในกิจกรรมการท่องเที่ยวเมืองแห่งการเรียนรู้มรดกทางวัฒนธรรม นครศรีธรรมราช. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 18(2), 310-326.
พงษ์พันธุ์ พุทธิวิศิษฎ์, พีรภัทร สงวนศิลป์, ขวัญ แสงศิริ และอรรถพล รอดแก้ว. (2568). แนวทางการพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงศรัทธา โดยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนท่าชัย–ศรีสัชนาลัย. วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 7(3), 229–243.
พรพรหม ทิพยมนตรี. (2565). เหตุผลของความเชื่อในสังคมไทย : ร่องรอยจากจารึกสุโขทัย. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 9(2), 141–153.
วิชชุตา ให้เจริญ. (2565). การพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์อย่างมีส่วนร่วมของชุมชนเมืองเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารศิลปศาสตร์ มทร.กรุงเทพ, 4(2), 106–120.
UNESCO. (1991). Historic Town of Sukhothai and Associated Historic Towns. UNESCO World Heritage Centre.
