พุทธวิธีเพื่อการพัฒนาบุคลากรจัดการด้านความปลอดภัย ในการขนส่ง (TSM) ในเขตจังหวัดราชบุรี
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1. เพื่อศึกษารูปแบบพื้นฐานการอบรมบุคลากรจัดการด้านความปลอดภัยในการขนส่ง (TSM) ในเขตจังหวัดราชบุรี 2. เพื่อศึกษากระบวนการในการพัฒนาการอบรมบุคลากรจัดการด้านความปลอดภัยในการขนส่ง (TSM) ในเขตจังหวัดราชบุรี 3. เพื่อนำเสนอพุทธวิธีการพัฒนาการอบรมบุคลากรจัดการด้านความปลอดภัยในการขนส่ง (TSM) ในเขตจังหวัดราชบุรี การศึกษาวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่มเฉพาะ มีผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 12 รูปหรือคน และการสนทนากลุ่มเฉพาะ จำนวน 9 รูปหรือคน
ผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบพื้นฐานการอบรมบุคลากรจัดการด้านความปลอดภัยในการขนส่ง (TSM) ในเขตจังหวัดราชบุรี ยึดตามกรอบมาตรฐานของกรมการขนส่งทางบก โดยมีเนื้อหาครอบคลุมทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ แบ่งเป็น 8 ด้านสำคัญ ได้แก่ ความปลอดภัยในการขนส่ง กฎหมาย การบำรุงรักษารถ การจัดการพนักงานขับรถ การวางแผนเดินรถ ความรู้ด้านการขนส่ง การจัดการเหตุฉุกเฉิน และการวิเคราะห์อุบัติเหตุ 2. กระบวนการพัฒนาการอบรมมีลักษณะเป็นการเรียนรู้เชิงระบบแบบมีส่วนร่วม ประกอบด้วย 5 ขั้นตอน คือ การบรรยาย การฝึกปฏิบัติ การจำลองเหตุการณ์ การแลกเปลี่ยนประสบการณ์ และการประเมินเพื่อพัฒนาหลักสูตร และ 3. การบูรณาการหลักสัปปุริสธรรม 7 เข้ากับกระบวนการอบรม เพื่อเป็นแนวทางพุทธวิธีในการพัฒนาผู้ปฏิบัติงานให้มีทั้งความรู้ และวิจารณญาณในการทำงาน ได้แก่ ธัมมัญญุตา (การรู้จักเหตุ) อัตถัญญุตา (การรู้จักผล) อัตตัญญุตา (การรู้จักตน) มัตตัญญุตา (การรู้จักประมาณ) กาลัญญุตา (การรู้จักกาล) ปริสัญญุตา (การรู้จักชุมชน) และปุคคลัญญุตา (การรู้จักบุคคล) ซึ่งช่วยเสริมสร้างศักยภาพในการปฏิบัติงานด้านความปลอดภัยในการขนส่งได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
เอกสารอ้างอิง
กรมการขนส่งทางบก. (2564). คู่มือแนวทางการกำกับดูแลความปลอดภัยในการประกอบการขนส่งทางถนน. กรุงเทพฯ : กรมการขนส่งทางบก.
กรมการขนส่งทางบก. (2565). แนวทางการใช้เทคโนโลยีเพื่อยกระดับความปลอดภัยในการขนส่งทางถนนของ ผู้ประกอบการขนส่ง. กรุงเทพฯ : กรมการขนส่งทางบก.
กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2565). รายงานสถานการณ์อุบัติเหตุทางถนนของประเทศไทย. กรุงเทพฯ : กระทรวงมหาดไทย.
กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน. (2565). รายงานการพัฒนาทักษะแรงงานด้านความปลอดภัยในการทำงาน. กรุงเทพฯ : กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน.
จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์ และสาคร ธระที. (2556). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย. บทความวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. หน้า 1–9.
ดลนภา อ่อนละเอียด และพระครูวุฒิชัยการโกศล. (2568). การประยุกต์ใช้หลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหาร สถานศึกษาที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งความสุขของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 3. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(2), 1168–1180.
บุญช่วย ศิริเกษ, ชิษณพงศ์ ศรจันทร์, พระครูปลัดจักรพล สิริธโร และพิมพ์อร สดเอี่ยม. (2565). สัปปุริสธรรม 7 กับการบริหารองค์การ. วารสารการพัฒนาการเรียนรู้สมัยใหม่, 7(8), 369–385.
พระมหาจตุรงค์ อคฺคธมฺโม, พระครูปลัดสุชาติ วตสตฺโต และธนภัทร ดี. (2564). การบริหารบุคลากรตามหลัก สัปปุริสธรรม 7 ในสถานศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดขอนแก่น. วารสารพุทธการศึกษาและการวิจัย, 7(2), 203–212.
มูลนิธิไทยโรดส์. (2566). รายงานสถานการณ์อุบัติเหตุทางถนนของประเทศไทย พ.ศ. 2565–2566. กรุงเทพฯ : มูลนิธิไทยโรดส์.
ศูนย์วิชาการเพื่อความปลอดภัยทางถนน. (2564). รายงานการวิเคราะห์ปัจจัยเสี่ยงการเกิดอุบัติเหตุทางถนน ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : ศูนย์วิชาการเพื่อความปลอดภัยทางถนน.
สุกัญญา แจ้งนคร และสุภัทรชัย สีสะใบ. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ส่วนกลาง. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(3), 71–85.
อะกีระ ชิบาซากิ และชลทิศ ดาราวงษ์. (2564). การจัดการด้านความปลอดภัยที่มีผลต่อทัศนคติด้านความ ปลอดภัยของพนักงานขับรถบรรทุก บริษัทขนส่งในจังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 17(3), 145–154.
