ภาครัฐกับการจัดการความมั่นคงไซเบอร์ในยุคโลกาภิวัตน์
คำสำคัญ:
บทบาทของภาครัฐ, การจัดการความมั่นคงไซเบอร์, ยุคโลกาภิวัตน์บทคัดย่อ
บทความได้วิเคราะห์ถึงบทบาทที่หลากหลายและครอบคลุมของภาครัฐในการรับมือกับความท้าทายเหล่านี้ เริ่มตั้งแต่การกำหนดยุทธศาสตร์และนโยบายด้านความมั่นคงไซเบอร์แห่งชาติ รวมถึงการออกกฎหมายและข้อบังคับที่จำเป็นเพื่อสร้างกรอบการดำเนินงานที่ชัดเจนและมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ ภาครัฐยังมีหน้าที่สำคัญในการสร้างและบริหารจัดการโครงสร้างพื้นฐานสำคัญทางสารสนเทศให้ได้รับการปกป้องสูงสุดพร้อมทั้งพัฒนาขีดความสามารถและบุคลากรผู้เชี่ยวชาญด้านความมั่นคงไซเบอร์ โดยการลงทุนในการฝึกอบรมและจัดตั้งหน่วยงานเฉพาะทางอย่างศูนย์ประสานการรักษาความมั่นคงปลอดภัยระบบคอมพิวเตอร์ที่พร้อมรับมือกับภัยคุกคามยิ่งไปกว่านั้น การจัดการความมั่นคงไซเบอร์ที่ประสบความสำเร็จยังต้องอาศัยความร่วมมือที่แข็งแกร่งทั้งภายในประเทศระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และสถาบันการศึกษา รวมถึงความร่วมมือระหว่างประเทศในการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารและประสานงานในการสืบสวนอาชญากรรมไซเบอร์ข้ามชาติ ที่สำคัญ คือ ภาครัฐต้องมีบทบาทเชิงรุกในการสร้างความตระหนักรู้และให้ความรู้แก่สาธารณะ เพื่อให้ประชาชนตระหนักถึงภัยคุกคามและเป็นส่วนหนึ่งของแนวทางการป้องกัน ดังนั้น การบริหารจัดการความมั่นคงไซเบอร์ในยุคปัจจุบันเป็นภารกิจที่ซับซ้อนและต่อเนื่อง ภาครัฐจำเป็นต้องดำเนินการอย่างบูรณาการในทุกมิติที่กล่าวมา เพื่อสร้างภูมิคุ้มกันทางไซเบอร์ที่เข้มแข็ง ยืดหยุ่นและพร้อมรับมือกับการเปลี่ยนแปลง อันจะนำไปสู่การพัฒนาประเทศอย่างมั่นคงและยั่งยืนในยุคดิจิทัล
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา นครคง และธนัสถา โรจนตระกูล. (2567). ระบบอุปถัมภ์กับปัญหาการบริหารงานภาครัฐ. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(4), 452-465.
โกวิทย์ พวงงาม. (2555). การปกครองท้องถิ่นไทย : หลักการและมิติใหม่ในอนาคต (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
ธนภูมิ ชาติดี และถิรวุฒิ แสงมณีเดช. (2567). การจัดการบริการสาธารณะแนวใหม่ด้านการส่งเสริมสุขภาพสำหรับผู้สูงอายุของภาครัฐในระดับท้องถิ่นด้วยการวิเคราะห์อภิมาน. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(4), 142-152.
ปรัชญา จำนงค์. (2566). นวัตกรรมการบริหารจัดการงานบริการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในจังหวัดนครปฐม. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 7(4), 1402-1413.
พิธุวรรณ กิติคุณ. (2561). ห้องปฏิบัติการนวัตกรรมภาครัฐ (Government Innovation Lab: Gov Lab). เอกสารวิชาการอิเล็กทรอนิกส์ เล่มที่ 1-16. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
ศาสตรา โตอ่อน. (2549). การปฏิรูปการเมืองเพื่อความอยู่เย็นเป็นสุขในยุคโลกาภิวัตน์. สืบค้น 8 สิงหาคม 2568, จาก http://www.public-law.net/publaw/view.aspx?id=1004
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2546). การเมือง : แนวความคิดและการพัฒนา. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์.
สัญญา เคนาภูมิ. (2561). กระบวนทัศน์การจัดการบริการสาธารณะแนวใหม่. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 9(1), 181-197.
สุพรรัตน์ วงศ์ดุสิตบุรี. (2566). การบริหารจัดการของผู้นำสมัยใหม่ในยุคดิจิทัลของเทศบาลเมืองพัทยา. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 8(1), 136-148.
ไอริน โรจน์รักษ์. (2568). ยุทธศาสตร์การพัฒนาความมั่นคงปลอดภัยทางไซเบอร์: ก้าวต่อไปกับพลวัตของสังคมที่เปลี่ยนแปลง. วารสารธรรมศาสตร์, 44(2), 197-216.
Broda, E. & Strömbäck, J. (2024). Misinformation, Disinformation, and Fake News: Lessons from An Interdisciplinary, Systematic Literature Review. Annals of the International Communication Association, 48(2), 139–166.
Jampani, S. K. (2025). Cross-Border Cybersecurity Collaboration: Building A Global Framework for Threat. World Journal of Advanced Engineering Technology and Sciences, 14(2), 001–010.
Klijn, E. H. et al. (2010). The Impact of Network Management on Outcomes in Governance Networks. Public Administration, 88(4), 1063-1082.
