การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ตามหลักอิทธิบาทธรรมเพื่อเพิ่มสมรรถนะการปฏิบัติงานของบุคลากรเทศบาลเมืองบึงยี่โถ จังหวัดปทุมธานี
คำสำคัญ:
การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, อิทธิบาทธรรม, สมรรถนะ, การปฏิบัติงานบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสมรรถนะการปฏิบัติงาน 2. ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะการปฏิบัติงาน และ 3. นำเสนอการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ตามหลักอิทธิบาทธรรม วิจัยแบบผสานวิธี โดยการวิจัยเชิงปริมาณใช้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 195 คน แบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่น 0.979 การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 10 รูปหรือคน และการสนทนากลุ่มเฉพาะ จำนวน 9 รูปหรือคน
ผลการวิจัยพบว่า 1. สมรรถนะการปฏิบัติงาน พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.38, S.D. = 0.64) ส่วนรายด้าน อยู่ในระดับมากทุกด้าน คือ การยึดมั่นในความถูกต้องชอบธรรมและจริยธรรมการทำงานเป็นทีม การบริการที่ดี การมุ่งผลสัมฤทธิ์ และการสั่งสมความเชี่ยวชาญในวิชาชีพ 2. ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะการปฏิบัติงาน พบว่า การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ส่งผลต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานทั้ง 3 ด้าน คือ ด้านการฝึกอบรม ด้านการศึกษา และด้านการพัฒนา และหลักอิทธิบาท 4 ส่งผลต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานทั้ง 4 ด้าน คือ ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา และ 3) การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ พบว่า มีแนวทางการพัฒนา คือ การมุ่งผลสัมฤทธิ์ การสร้างสรรค์พัฒนาผลงานให้มีคุณภาพ การปฏิบัติตามหลักคุณธรรมจริยธรรม การสั่งสมความเชี่ยวชาญในวิชาชีพ การพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อใช้ในการเข้าถึงระบบงานขององค์กร การยึดมั่นในความถูกต้องชอบธรรมและจริยธรรม การมีใจรักบริการ ยิ้ม ทักทายอย่างมิตรไมตรี และการทำงานเป็นทีม การวางแผนงานนำไปสู่ความสำเร็จตามเป้าหมาย การปฏิบัติตามหลักอิทธิบาท 4 คือ ฉันทะ บุคลากรปฏิบัติงานปรารถนาให้ประสบความสำเร็จ วิริยะ การมีความพยายาม พากเพียรพยายามทำงานด้วยใจมั่น จิตตะ เอาใจใส่รับผิดชอบกับงานชุมชน องค์กร และวิมังสา พิจารณาไตร่ตรองถึงสิ่งที่ทำว่าเป็นประโยชน์ต่อประชาชนหรือไม่
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2563). รายงานผลการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (Local Government Performance Index - LGPI). กรุงเทพฯ: กระทรวงมหาดไทย.
กองการเจ้าหน้าที่ เทศบาลเมืองบึงยี่โถ. (2568). แผนการบริหารและพัฒนาทรัพยากร. สืบค้น 23 มีนาคม 2568, จาก https://shorturl.asia/B3Zsl
คณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2562). แนวทางการพพัฒนาระบบราชการในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงาน ก.พ.ร.
โครงการศึกษาวิจัยการปรับปรุงระบบจำแนกตำแหน่งและค่าตอบแทนของข้าราชการส่วนท้องถิ่น. (2557). คู่มือสมรรถนะสำหรับข้าราชการส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: โครงการศึกษาวิจัยการปรับปรุงระบบจำแนกตำแหน่งและค่าตอบแทนของข้าราชการส่วนท้องถิ่น.
ปกิตน์ สันตินิยม. (2564). รูปแบบการบริหารจัดการธนาคารน้ำใต้ดินเพื่อการแก้ไขปัญหาภัยแล้งและน้ำท่วมอย่างยั่งยืนในจังหวัดอุบลราชธานี (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์) พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ภวัต นิตย์โชติ. (2561). การพัฒนาสมรรถนะตามหลักพละ 4 ของบุคลากรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดสงขลา (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รวิภาส พิตรพิบูลย์พงศ์. (2567). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดสมุทรสาคร (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุภาพร พิศาลบุตร และยงยุทธ เกษสาคร. (2545). การพัฒนาบุคคลและการฝึกอบรม (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด วี.เจ พริ้นติ้ง.
Yamane, T. (1967). Elementary Sampling Theory. Englewood Cliffs. NJ: Prentice-Hall.



