สมรรถนะเชิงการบริหารขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

ผู้แต่ง

  • ธนารัตน์ จิตต์พายัพ นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

สมรรถนะเชิงการบริหาร, พลวัตความเปลี่ยนแปลง, การปกครองส่วนท้องถิ่น

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มุ่งเน้นการวิเคราะห์ศักยภาพและความสามารถของหน่วยงานปกครองระดับพื้นที่ในการตอบสนองต่อพลวัตความเปลี่ยนแปลงที่ซับซ้อนในยุคปัจจุบัน เพื่อชี้ให้เห็นถึงรากฐานของปัญหาที่จำกัดขีดความสามารถของท้องถิ่น ซึ่งประกอบด้วยความทับซ้อนเชิงโครงสร้างอำนาจหน้าที่ ข้อจำกัดด้านงบประมาณ และการขาดแคลนบุคลากรที่มีทักษะเฉพาะทางในการจัดการนวัตกรรมสมัยใหม่ ท่ามกลางกระแสการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีดิจิทัลและภาวะสังคมสูงวัยที่บีบคั้นให้องค์กรต้องเร่งปรับตัว แนวทางการยกระดับสมรรถนะที่สำคัญ คือ การปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์การทำงานสู่การเป็นภาครัฐแนวหน้า ซึ่งให้ความสำคัญกับการบริหารงานบนฐานข้อมูลขนาดใหญ่เพื่อความแม่นยำในการตัดสินใจเชิงยุทธศาสตร์ การบูรณาการเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อสร้างระบบบริการสาธารณะไร้รอยต่อ และการพัฒนาทุนมนุษย์ให้มีสมรรถนะอัจฉริยะที่เท่าทันต่อศตวรรษที่ 21 นอกจากนี้ยังชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นในการสร้างภาวะผู้นำเชิงเครือข่ายเพื่อประสานความร่วมมือระหว่างรัฐ เอกชน และภาคประชาสังคม อันเป็นกลไกสำคัญในการดึงทรัพยากรภายนอกมาเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้แก่การจัดการบริการสาธารณะ องค์ความรู้ที่ได้นี้สะท้อนให้เห็นว่า การมีสมรรถนะเชิงการบริหารที่สูงไม่ได้ส่งผลเพียงแค่ประสิทธิภาพภายในองค์กรเท่านั้น แต่ยังเป็นปัจจัยชี้ขาดต่อความพึงพอใจของประชาชน การลดความเหลื่อมล้ำในระดับพื้นที่ และการสร้างความยั่งยืนทางการคลังที่พึ่งพาตนเองได้มากขึ้น

เอกสารอ้างอิง

ดารณี จุนเจริญวงศา. (2548). การจัดการความรู้. ชลบุรี: สำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 3 จังหวัดชลบุรี กลุ่มส่งเสริมสนับสนุนวิชาการ.

ปรียาพร วงศ์อนุการโรจน์. (2548). จิตวิทยาอุตสาหกรรม (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.

พยอม วงศ์สารศรี. (2549). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: พรานนกการพิมพ์.

มัลลิกา คณานุรักษ์. (2547). จิตวิทยากับการสื่อสารของมนุษย์. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2552). ความรู้ความสามารถ ทักษะและสมรรถนะที่จำเป็นสำหรับตำแหน่ง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.

Boyatzis, R. E. (1982). The Competent Manager: A Model for Effective Performance. New York: John Wiley & Sons.

Davies, C. (1995). Competence Versus Care? Gender and Caring Work Revisited. Acta Sociologica, 38(1), 17–31.

Davis, K. & Newstrom, J. W. (1993). Human Behavior at Work: Organizational Behavior (8th ed.). New York: McGraw-Hill.

Getzels, J. W. & Jackson, P. W. (1957). Creativity and Intelligence: Explorations with Gifted Students. New York: John Wiley & Sons.

Goldsmith, M. & Page, E. (Eds.). (2010). Changing Government Relations in Europe: from Localism to Intergovernmentalism. London: Routledge.

Hay Group. (1996). Generic Competency Dictionary for Internal Use. Retrieved February 25, 2026, from https://shorturl.asia/6KshA

Nadler, L. (1980). Corporate Human Resource Development: A Management Tool. Madison, WI: American Society for Training and Development.

Schermerhorn, J. R. et al. (2002). Organizational Behavior (7th ed.). New York: John Wiley & Sons.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

25-03-2026