ประสิทธิผลการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนนทบุรีแห่งที่ 8 วัดเชิงเลน อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
คำสำคัญ:
ประสิทธิผล, การบริหารจัดการ, สำนักปฏิบัติธรรม, วัดเชิงเลน, นนทบุรีบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาระดับการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนนทบุรี แห่งที่ 8 วัดเชิงเลน อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 2. ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยการบริหารกับประสิทธิผลการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนนทบุรี แห่งที่ 8 วัดเชิงเลน อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี และ 3. นำเสนอประสิทธิผลการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนนทบุรี แห่งที่ 8 วัดเชิงเลน อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี การวิจัยเป็นแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ปฏิบัติธรรม 385 คน เครื่องมือการวิจัยได้แก่ แบบสอบถามประมาณค่า 5 ระดับ สถิติใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ การวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือการวิจัยได้แก่ แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคือเจ้าสำนักปฏิบัติธรรมจังหวัดนนทบุรีและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 10 รูปหรือคน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาด้วยวิธีการพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมโดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก 2. ปัจจัยการบริหาร 4M มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับประสิทธิผลการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมในระดับมาก และ 3. ประสิทธิผลการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรม ประกอบด้วย 1. ปัจจัยการบริหาร 4M ด้านบุคลากร มีการคัดเลือกบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถเป็นการเฉพาะ ด้านงบประมาณ มีการจัดสรรงบประมาณไว้เป็นการเฉพาะ ด้านวัสดุ มีการสรรหาวัสดุอุปกรณ์สำหรับการปฏิบัติธรรมให้เพียงพอ ด้านการจัดการมีการกำหนดกลยุทธ์และเป้าหมายของสำนักปฏิบัติธรรมอย่างชัดเจน 2. ประสิทธิผลการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรม ได้แก่ ด้านผลผลิต ประชาชนสามารถเข้ามาปฏิบัติธรรมได้จำนวนมากขึ้น ด้านประสิทธิภาพ ใช้งบประมาณที่มีอยู่เพื่อบริหารสำนักปฏิบัติธรรมได้อย่างมีประสิทธิภาพ ด้านความพึงพอใจ ผู้ปฏิบัติธรรมมีความสนใจในการปฏิบัติธรรมเพิ่มมากขึ้น ด้านการปรับเปลี่ยน ผู้ปฏิบัติธรรมมีความสมัครสมานสามัคคีกันมากยิ่งขึ้น ด้านการพัฒนา ผู้ปฏิบัติธรรมสามารถปฏิบัติตนให้ถูกต้องตามหลักทางพระพุทธศาสนา
เอกสารอ้างอิง
กองพุทธศาสนศึกษา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2554). สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่น 45 สำนัก พุทธศักราช 2554. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พระครูธีรภัทรจารี (พิชิต ธีรภทฺโท) และคณะ. (2566). ประสิทธิผลการจัดการเรียนการสอนวิชาพระพุทธศาสนาของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน อำเภอบ้านตาขุน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 6(6), 81–93.
พระครูนนทกิจโกศล สิริชโย และคณะ. (2563). รูปแบบการจัดการความรู้ของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนนทบุรี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(4), 1429–1438.
พระครูปลัดพนมชัย มหาวชิโร (กิตติศักดิ์). (2564). กลยุทธ์การส่งเสริมการปฏิบัติธรรมแก่ประชาชนของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูภาวนาคุณาภรณ์ (ทรงศักดิ์ กิตฺติธโร) และคณะ. (2565). รูปแบบการบริหารจัดการวัดที่เป็นสำนักปฏิบัติธรรมในจังหวัดสระบุรี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(2), 338–351.
พระครูสุกิจพัฒนวิธาน (เอนก นิมฺมโท). (2564). การบริหารจัดการเพื่อการอนุรักษ์ประติมากรรมภายในวัดอำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (สารนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูสุตกิจสารวิมล (สุดใจ โกติรัตน์) และสงวน หล้าโพนทัน. (2562). การบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมเชิงพุทธบูรณาการ. Journal of Buddhist Education and Research (JBER), 5(2), 96–111.
พระทรงศักดิ์ ถิรธมฺโม. (2564). ผลสัมฤทธิ์จากการปฏิบัติธรรมของประชาชนที่วัดมเหยงคณ์ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 4(1), 57–64.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2568). จำนวนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ทั่วประเทศ. สืบค้นเมื่อ 21 กันยายน 2567 จาก https://www.onab.go.th/th/content/category/detail/id/20/iid/111736.
สุธี สุทธิสมบูรณ์ และสมาน รังสิโยกฤษฎ์. (2536). หลักการบริหารเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 14). กรุงเทพฯ: สวัสดิการสำนักงาน ก.พ.
สุรีย์ มีผลกิจ และวิเชียร มีผลกิจ. (2551). พระพุทธกิจ 45 พรรษา (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: คอมฟอร์ด.
Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques (3rd ed.). New York: John Wiley & Sons.
