MORALITY AND ETHICS CULTIVATION IN THE YOUTH OF TEMPLES AT AMPHAWA DISTRICT IN SAMUT SONGKHRAM PROVINCE
Keywords:
Cultivation, Morality and Ethics, YouthAbstract
This research article aimed to: 1. study the level of moral and ethical cultivation among youth by temples in Amphawa District, Samut Songkhram Province; 2. compare the moral and ethical cultivation among youth by temples in Amphawa District, classified by personal factors; and 3. investigate problems, obstacles, and recommendations regarding moral and ethical cultivation among youth by temples in Amphawa District. This study employed a mixed-methods research design. For the quantitative research, a questionnaire was used to collect data from 222 youths in educational institutions in Amphawa District. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and F-test. For the qualitative research, documentary analysis and interviews were employed to collect data from nine key informants. The data were analyzed using contextual content analysis.
The findings revealed that 1. The overall level of moral and ethical cultivation was high. When individual aspects were considered, discipline had the highest level of practice, followed by honesty, both of which were at a high level, while frugality had the lowest level of practice, at a moderate level. 2. The comparison by personal factors revealed that youths with different genders, ages, educational levels, and Dhamma Studies qualification levels did not differ in their levels of practice; therefore, the research hypotheses were rejected. and 3. Regarding problems and recommendations, monks still lacked adequate efforts to encourage youth to maintain discipline toward others, reduce prejudice or bias, and understand their financial circumstances before spending. It was therefore recommended that greater emphasis be placed on cultivating compassion among youth, promoting financial discipline, and encouraging them to uphold their family reputation so that they may conduct themselves as good members of their families and society.
References
พระครูปลัดเฉลิม โชติกโร (บุญเยี่ยม). (2565). การปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมของครูและนักเรียนตามแนวทางพระพุทธศาสนา (วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูเวฬุวนาภิรมย์ (ทวีป กิตฺติสาโร). (2564). การปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมแก่เยาวชนของสถาบันครอบครัวในตำบลคลองตาคต อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี (สารนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระภูกิจ ภูริสีโล (รมราษฎร์). (2566). การปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมของพระสงฆ์แก่นักเรียน โรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดราชบุรี (สารนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาอดิศร ถิรสีโล. (2540). คุณธรรมสำหรับครู. กรุงเทพฯ: โอ. เอส. พริ้นติ้งเฮ้าส์.
สมพงษ์ จิตระดับ และอัญญมณี บุญซื่อ. (2551). หลักสูตรสิทธิเด็กและการวางแผนท้องถิ่นเพื่อเด็กและเยาวชน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ธรรมดาเพรส จำกัด.
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Erikson, E. H. (1993). Childhood and Society. New York: W. W. Norton & Company.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York: Harper & Row.
