ผลกระทบจากการท่องเที่ยวในพื้นที่ชายหาดอำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา

Main Article Content

สุวนันท์ ชูทุ่งยอ
ชนิตรา แก้วมีศรี
นาชีร่า จันทอง

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ผลกระทบจากการท่องเที่ยวบริเวณชายหาดในอำเภอเมือง จังหวัดสงขลา ตามองค์ประกอบการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน และ 2) แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ในทัศนะของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย พื้นที่ศึกษาครอบคลุมสวนสองทะเล ชายหาดสมิหลา ชายหาดชลาทัศน์ หาดเก้าเส้ง และหาดบ่ออิฐ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือวิจัยโดยการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง กับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 25 คน ประกอบด้วยหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน และนักท่องเที่ยว วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า 1) ผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม ก่อให้เกิดความตระหนักในการ อนุรักษ์ แต่ยังเผชิญปัญหาขยะมูลฝอยและมลพิษทางน้ำจากการจัดการที่ไม่เพียงพอ ด้านเศรษฐกิจ ช่วยสร้าง รายได้และการจ้างงานในท้องถิ่น แต่มีความเปราะบางสูงหากพึ่งพาการท่องเที่ยวเพียงด้านเดียว และ ด้าน สังคมและวัฒนธรรม ส่งเสริมความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ แต่เสี่ยงต่อการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตดั้งเดิมเพื่อ ตอบสนองการค้า สำหรับ 2) แนวทางการพัฒนาที่สำคัญคือ การเพิ่มสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐาน การ จัดการขยะอย่างเป็นระบบ การยกระดับคุณภาพสินค้าและอาหารท้องถิ่น และการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของ ชุมชนในการตัดสินใจ เพื่อสร้างความสมดุลระหว่างการพัฒนาและการอนุรักษ์อย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ชูทุ่งยอ ส. ., แก้วมีศรี ช., & จันทอง น. (2026). ผลกระทบจากการท่องเที่ยวในพื้นที่ชายหาดอำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา. ช่อดอกปีบปริทัศน์, 2(1), 30–42. สืบค้น จาก https://so18.tci-thaijo.org/index.php/chorparitas/article/view/1938
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2563). รายงานสถานการณ์และการพัฒนาการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร:การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

เชิดชัย อ๋องสกุล และ คำนวณ นวลสนอง. (2561). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.

ณัฐพล ทองคำ. (2565). การพัฒนาการท่องเที่ยวและเศรษฐกิจท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

สุภาวดี โพธิยะราช. (2564). องค์ประกอบการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนและเศรษฐกิจสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

สำนักงานจังหวัดสงขลา. (2556). รายงานการพัฒนาจังหวัดสงขลา. สืบค้นเมื่อ 2568, สิงหาคม 15, จาก https://www.songkhla.go.th/frontpage

อรอนงค์ เฉียบแหลม. (2015) การเปลี่ยนแปลงพื้นที่แนวชายฝั่งกับทรัพยากรการท่องเที่ยว: ปัญหาและผลที่ตามมา. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม, 11(2), 134-145. 10.14456/jem.2015.15

Ashley, C., & Mitchell, J. (2009). Tourism and poverty reduction: Pathways to prosperity. London: Earthscan.

Butler, R. W. (1999). Sustainable tourism: A state‐of‐the‐art review. Tourism Geographies, 1(1), 7–25.

Cohen, E. (1988). Authenticity and commoditization in tourism. Annals of Tourism Research, 15(3), 371–386.

Goodwin, H., & Santilli, R. (2009). Community-based tourism: A success? London: ICRT Occasional Paper.

Hall, C. M. (2020). Tourism planning: Policies, processes and relationships (3rd ed.). London: Routledge.

Richards, G. (2011). Cultural tourism trends in Europe. Tourism Management, 32(5), 123–134.

Smith, M. K. (2019). Issues in cultural tourism studies (4th ed.). London: Routledge.

United Nations World Tourism Organization. (2018). Tourism and sustainable development goals. Madrid: UNWTO.

Weaver, D. (2006). Sustainable tourism: Theory and practice. Oxford: Elsevier ButterworthHeinemann.