การศึกษาการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการเรียนรู้ และแรงจูงใจภายใน ที่มีต่อสมรรถนะดิจิทัล ของนักศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการเรียนรู้ สมรรถนะดิจิทัล และแรงจูงใจภายในของนักศึกษา 2) เปรียบเทียบการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการเรียนรู้ อิงชั้นปีและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 3) เปรียบเทียบสมรรถนะดิจิทัล จำแนกตามชั้นปีและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 4) เปรียบเทียบและแรงจูงใจภายในของนักศึกษา อิงชั้นปีและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 5) ศึกษาอิทธิพลของการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการเรียนรู้กับแรงจูงใจภายในต่อสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 1-4 หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาจิตวิทยาการศึกษาและการแนะแนว คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จำนวน 99 คน ปีการศึกษา 2568 โดยการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย เครื่องมือในการศึกษาวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการเรียนรู้ สมรรถนะดิจิทัล และแรงจูงใจภายในที่มีค่าความเชื่อมั่น .799, .896 และ .894 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน F-test และการถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่าการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการเรียนรู้ สมรรถนะดิจิทัล และแรงจูงใจภายในของนักศึกษาอยู่ในระดับมาก และแตกต่างกันตามชั้นปี และการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการเรียนรู้ และแรงจูงใจภายในร่วมกันพยากรณ์ความแปรปรวนของสมรรถนะดิจิทัลได้
ร้อยละ 35.0 (R² = .350) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังสมการ
Y =1.037-0.451(การใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการเรียนรู้)+0.383(แรงจูงใจภายใน)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
เอกสารอ้างอิง
กฤติยา รัตแพทย์. (2561). AI: Artificial Intelligence หรือปัญญาประดิษฐ์. http://www.dstd.mi.th/board/index.php?topic=3400.0
กณิชชา ศิริศักดิ์. (2559). การวิจัยหลักสูตรวิชาชีพครูเพื่อพัฒนาแนวทางการส่งเสริมสมรรรถนะดิจิทัล. [วิทยานิพนธ์ปริญญาโท], จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กัญฬาพัฒน์ ทันแก้ว และคณะ. (2566). การศึกษาระดับปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลนักศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 25(5), 194–210.
จุฬารัตน์ บุษบงก์. (2567). สมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพครูในยุคการศึกษา
0. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 6(2), 105–120.
ชลิตา ธัญญะคุปต์. (2564). วิทยาการคำนวณ: วิชาบังคับสำหรับนักเรียนไทย.
https://www.scimath.org/article-technology/item/12351-2021-07-01-05-42-38?utm_source=chatgpt.com
ทรงพล รวมใหม่. (2565). การพัฒนาการท่องเที่ยวของชุมชนผ่านเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์เพื่อการพัฒนาที่
ยั่งยืน. [วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต]. มหาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2554). ทฤษฎีการเรียนรู้เพื่อพัฒนากระบวนการคิด. สำนักงานคณะกรรมการปฏิรูปการศึกษาแห่งชาติ.
นฤดล จันทรเพ็ชร์ และอุบลวรรณ ส่งเสริม. (2567). ปัญญาประดิษฐ์ (AI) การประยุกต์ใช้ทางการศึกษา. คุรุสภาวิทยาจารย์, 6(1), 1–13.
ประสาท จูมพล. (2567). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาหลักสูตรการสอนสังคมศึกษาใน
กระบวนการจัดการเรียนรู้วิชาสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม. วารสารพุทธศาสนาและการวิจัย, 10(4), 99–610.
ปิยะพร ขุนทองเอก. (2566). ผลกระทบของ AI Chatbot กับการศึกษา. https://url.in.th/cdeFr
พรทิพย์ มโนดำรงสัตย์, ประภาพิทย์ อินทรชัย, และชาลี อินทรชัย. (2565). ผลกระทบของปัญญาประดิษฐ์ต่อ
การศึกษา. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 17(2), 318–328.
พิรดา ผาคำ, สมเกียรติ อินทสิงห์, และนทัต อัศภาภรณ์. (2564). แนวทางการส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษา
ระดับปริญญาตรีคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ในยุคการศึกษา 4.0. วารสารบัณฑิตวิจัย, 2(2), 120–131.
ภัทราพร เยาวรัตน์. (2565). การศึกษาสมรรถนะและแนวทางการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษา
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์เขต 1 [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สุดารัตน์ โพธิ์สระ และอมรเทพ วันดี. (2567). การศึกษาแรงจูงใจและพฤติกรรมการเรียนภาษาอังกฤษของนักศึกษา
ระดับปริญญาตรีที่ไม่ใช่วิชาเอกภาษาอังกฤษ: กรณีศึกษานักศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาพลศึกษา คณะ
ครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. วารสารวิชาการ มจร. บุรีรัมย์, 9(1), 214–227.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2561). ประกาศคณะกรรมการการอุดมศึกษา เรื่อง แนวทางการ
ปฏิบัติตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติเกี่ยวกับสมรรถนะดิจิทัลสำหรับคุณวุฒิ
ปริญญาตรี. สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (ม.ป.ป.). สถานการณ์เศรษฐกิจดิจิทัลในประเทศไทย.
https://www.depa.or.th/th/article-view/thailand-digital-economy-glance
สัมมา รธนิธย์. (2553). หลักทฤษฎีและปฏิบัติการบริหารการศึกษา. ข้าวฟ่าง.
อรพินทร์ ชูชม, อัจฉรา สุขารมย์, และวิลาสลักษณ์ ชัววัลลี. (2542). การพัฒนาแบบวัดแรงจูงใจภายใน. อ้างอิง
ใน อริยา คูหา (2568). แรงจูงใจและอารมณ์: จากบทเรียนสู่ความสำเร็จ. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
Bandura, A. (1997). Self-Efficacy: The exercise of control. Freeman.
Datalent Team. (2024). ผลกระทบของ AI ที่มีต่อการศึกษา. https://datalentteam.co/impact_ai_education/?utm_source=chatgpt.com
Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The "What" and "Why" of goal pursuits: Human needs and the self-
determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268. https://doi.org/10.1207/s15327965pli1104_01
Firuz Kamalov, David Santandreu Calonge, & Ikhlaas Gurrib. (2023). New era of artificial
intelligence in education: Towards a sustainable multifaceted revolution.
Hasan, A., et al. (2010). A study of university students' motivation and its relationship with their
academic performance. International Journal of Business and Management, 5(4), 80–88.
Juhász, T., Kálmán, B., Tóth, A., & Horváth, A. (2022). Digital competence development in a few
countries of the European Union. Management & Marketing: Challenges for the Knowledge Society, 17(2), 178–192.
KRUBOM. (2023). ความสำคัญของเทคโนโลยี. https://shorturl.asia/sD6Z1
McCelland, D. C. (1961). The achievement society. Prentice–Hall.
Thangkratok, P. A. (2018). A study of digital competency components of Thai professional
nurses.[Master’s thesis]. Sukhothai Thammathirat Open University. https://doi.org/10.13140/RG.2.2.27597.49120
Sun, Y., & Gao, F. (2020). An investigation of the influence of intrinsic motivation on students' intention to use mobile devices in language learning. Journal of Education Technology Research and Development, 3(68), 1181–1198.
