การสำรวจและประเมินสภาพอาคารเพื่อการอนุรักษ์: กรณีศึกษาอาคารบ้านพักอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย

Main Article Content

ปิยาภรณ์ ธุระกิจจำนง

บทคัดย่อ

ในปัจจุบัน การอนุรักษ์อาคารเก่าที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมกลายเป็นประเด็นสำคัญในงานสถาปัตยกรรมและการวางแผนเมืองทั่วโลก อาคารบ้านพักอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย เป็นหนึ่งในสถาปัตยกรรมที่มีความสำคัญทั้งในเชิงสัญลักษณ์และประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัย เนื่องจากสะท้อนถึงรูปแบบทางสถาปัตยกรรมในยุคหนึ่งและมีบทบาทในการเชื่อมโยงกับชุมชนกับการดำเนินงานของสถาบัน ซึ่งถือได้ว่าเป็นมรดกของทางสถาปัตยกรรมท้องถิ่นอีกอาคารหนึ่งของทางภาคใต้


อย่างไรก็ตาม อาคารดังกล่าวกำลังเผชิญกับความเสื่อมสภาพตามกาลเวลา รวมถึงความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมที่อาจส่งผลต่อโครงสร้างและฟังก์ชันการใช้งาน หากไม่ได้รับการดูแลหรืออนุรักษ์อย่างเหมาะสม อาจทำให้อาคารสูญเสียคุณค่าทางสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่สำคัญไป


การวิจัยเรื่อง การสำรวจและประเมินสภาพอาคารเพื่อการอนุรักษ์: กรณีศึกษาอาคารบ้านพักอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจและประเมินสภาพปัจจุบันของอาคารบ้านพักอธิการบดี เพื่อรวบรวมข้อมูลที่สำคัญสำหรับการวางแผนการอนุรักษ์ในระยะยาว กระบวนการสำรวจและประเมินครอบคลุมถึงการตรวจสอบโครงสร้าง สภาพการใช้งาน วัสดุที่ใช้ และปัจจัยเสี่ยงที่อาจก่อให้เกิดความเสียหายในอนาคต พร้อมทั้งนำเสนอแนวทางในการบำรุงรักษาและอนุรักษ์ที่เหมาะสม


ผลลัพธ์จากงานวิจัยนี้จะช่วยสนับสนุนการตัดสินใจของผู้ที่เกี่ยวข้องในด้านการอนุรักษ์อาคารเก่า ทั้งในแง่ของการปรับปรุงให้คงคุณค่าเดิม และการนำเสนอเป็นกรณีศึกษาที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับอาคาร อื่นๆ ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันในระดับชุมชนหรือประเทศต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ธุระกิจจำนง ป. (2025). การสำรวจและประเมินสภาพอาคารเพื่อการอนุรักษ์: กรณีศึกษาอาคารบ้านพักอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย. ช่อดอกปีบปริทัศน์, 1(2), 66–80. สืบค้น จาก https://so18.tci-thaijo.org/index.php/chorparitas/article/view/875
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ไชยโย มะลิผล. (2542). มาตรการทางกฎหมายในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย

รามคำแหง.

ปิ่นรัชฎ์ กาญจนัษฐิติ. (2552). การอนุรักษ์มรดกสถาปัตยกรรมและชุมชน. ภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ยงธนิศร์ พิมลเสถียร. (2563). หลักคิดด้านคุณค่าของการอนุรักษ์สถาปัตยกรรมในไทย. กรุงเทพฯ: สมาคม

สถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์.

สมชาย ดุรงค์เดช. (2542). การประเมินโครงการ : แนวคิดและวิธีการ. กรุงเทพฯ: ภาควิชาโภชนาการ

คณะสาธารณสุขศาสตร์มหาวิทยาลัยมหิดล.

สิริกมล มะลิหอม. (2546). การประเมินหลังการใช้งานของสวนสาธารณะเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบ

พระชนมพรรษา (ฝั่งพระนคร). วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาภูมิสถาปัตยกรรม

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อรศิริ ปาณินท์. (2541 ข). ศักยภาพในการคงอยู่ของสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น. วารสารสาระ ศาสตร์ สถาปัตย์,

(02 :41). หน้า 22-39.

Alan Barnard and Jonathan Spencer (eds). (1996). Encyclopedia of Social and Cultural

Anthropology. Routledge : London. P.151-154.

Feilden, B. M. (1995). Conservation of historic buildings. Oxford: Butterworth-Heinemann

Grimmer, A. E. (2017). The secretary of the interior’s standards. Washington, DC: National

Park Service, U.S. Department of the Interior.

ICOMOS. (1999). Charter on the built vernacular heritage. (1999). Retrieved from

https://www.icomos.org/images/DOCUMENTS/Charters/vernacular_e.pdf

Keesing, Roger M. (1981). Cultural Anthropology. New York: Holt, Rinehart and Winston.

UN Global Compact. (2012). Circle of Sustainability. United Nations Global Compact Cities

Programme United Nations Educational Scientific and Cultural Organization (UNESCO). (2013). Introducing Cultural Heritage into Sustainable Development

Agenda. [Online]. Retrieved from www.unesco.org/new/fileadmin/.../HQ/.../CulturalHeritageFinalENG.pdf United Nations Educational