การสำรวจและประเมินสภาพอาคารเพื่อการอนุรักษ์: กรณีศึกษาอาคารบ้านพักอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย
Main Article Content
บทคัดย่อ
ในปัจจุบัน การอนุรักษ์อาคารเก่าที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมกลายเป็นประเด็นสำคัญในงานสถาปัตยกรรมและการวางแผนเมืองทั่วโลก อาคารบ้านพักอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย เป็นหนึ่งในสถาปัตยกรรมที่มีความสำคัญทั้งในเชิงสัญลักษณ์และประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัย เนื่องจากสะท้อนถึงรูปแบบทางสถาปัตยกรรมในยุคหนึ่งและมีบทบาทในการเชื่อมโยงกับชุมชนกับการดำเนินงานของสถาบัน ซึ่งถือได้ว่าเป็นมรดกของทางสถาปัตยกรรมท้องถิ่นอีกอาคารหนึ่งของทางภาคใต้
อย่างไรก็ตาม อาคารดังกล่าวกำลังเผชิญกับความเสื่อมสภาพตามกาลเวลา รวมถึงความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมที่อาจส่งผลต่อโครงสร้างและฟังก์ชันการใช้งาน หากไม่ได้รับการดูแลหรืออนุรักษ์อย่างเหมาะสม อาจทำให้อาคารสูญเสียคุณค่าทางสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่สำคัญไป
การวิจัยเรื่อง การสำรวจและประเมินสภาพอาคารเพื่อการอนุรักษ์: กรณีศึกษาอาคารบ้านพักอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจและประเมินสภาพปัจจุบันของอาคารบ้านพักอธิการบดี เพื่อรวบรวมข้อมูลที่สำคัญสำหรับการวางแผนการอนุรักษ์ในระยะยาว กระบวนการสำรวจและประเมินครอบคลุมถึงการตรวจสอบโครงสร้าง สภาพการใช้งาน วัสดุที่ใช้ และปัจจัยเสี่ยงที่อาจก่อให้เกิดความเสียหายในอนาคต พร้อมทั้งนำเสนอแนวทางในการบำรุงรักษาและอนุรักษ์ที่เหมาะสม
ผลลัพธ์จากงานวิจัยนี้จะช่วยสนับสนุนการตัดสินใจของผู้ที่เกี่ยวข้องในด้านการอนุรักษ์อาคารเก่า ทั้งในแง่ของการปรับปรุงให้คงคุณค่าเดิม และการนำเสนอเป็นกรณีศึกษาที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับอาคาร อื่นๆ ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันในระดับชุมชนหรือประเทศต่อไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
เอกสารอ้างอิง
ไชยโย มะลิผล. (2542). มาตรการทางกฎหมายในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย
รามคำแหง.
ปิ่นรัชฎ์ กาญจนัษฐิติ. (2552). การอนุรักษ์มรดกสถาปัตยกรรมและชุมชน. ภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยงธนิศร์ พิมลเสถียร. (2563). หลักคิดด้านคุณค่าของการอนุรักษ์สถาปัตยกรรมในไทย. กรุงเทพฯ: สมาคม
สถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สมชาย ดุรงค์เดช. (2542). การประเมินโครงการ : แนวคิดและวิธีการ. กรุงเทพฯ: ภาควิชาโภชนาการ
คณะสาธารณสุขศาสตร์มหาวิทยาลัยมหิดล.
สิริกมล มะลิหอม. (2546). การประเมินหลังการใช้งานของสวนสาธารณะเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบ
พระชนมพรรษา (ฝั่งพระนคร). วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาภูมิสถาปัตยกรรม
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรศิริ ปาณินท์. (2541 ข). ศักยภาพในการคงอยู่ของสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น. วารสารสาระ ศาสตร์ สถาปัตย์,
(02 :41). หน้า 22-39.
Alan Barnard and Jonathan Spencer (eds). (1996). Encyclopedia of Social and Cultural
Anthropology. Routledge : London. P.151-154.
Feilden, B. M. (1995). Conservation of historic buildings. Oxford: Butterworth-Heinemann
Grimmer, A. E. (2017). The secretary of the interior’s standards. Washington, DC: National
Park Service, U.S. Department of the Interior.
ICOMOS. (1999). Charter on the built vernacular heritage. (1999). Retrieved from
https://www.icomos.org/images/DOCUMENTS/Charters/vernacular_e.pdf
Keesing, Roger M. (1981). Cultural Anthropology. New York: Holt, Rinehart and Winston.
UN Global Compact. (2012). Circle of Sustainability. United Nations Global Compact Cities
Programme United Nations Educational Scientific and Cultural Organization (UNESCO). (2013). Introducing Cultural Heritage into Sustainable Development
Agenda. [Online]. Retrieved from www.unesco.org/new/fileadmin/.../HQ/.../CulturalHeritageFinalENG.pdf United Nations Educational