วิเคราะห์สัมมาทิฏฐิต่อการเสริมสร้างคุณภาพชีวิตผู้สูงวัยในสังคมไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาสัมมาทิฏฐิในคัมภีร์พระพุทธศาสนาและคุณภาพชีวิตของผู้สูงวัยในสังคมไทย และ 2) เพื่อวิเคราะห์สัมมาทิฏฐิต่อการเสริมสร้างคุณภาพชีวิตของผู้สูงวัยในสังคมไทย การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการวิจัยเชิงเอกสาร โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัย คือ การรวบรวมข้อมูลจากแหล่งปฐมภูมิและแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ และวิเคราะห์ข้อมูล สรุปผล และเรียบเรียงเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า สัมมาทิฏฐิ หมายถึง ความเห็นชอบ เป็นหลักธรรมที่สำคัญยิ่งในพระพุทธศาสนา และมีการกล่าวถึงอย่างกว้างขวางในคัมภีร์พระไตรปิฎก โดยเฉพาะในอริยมรรคมีองค์ 8 ซึ่งสัมมาทิฏฐิถือเป็นองค์ธรรมแรกที่เปรียบเสมือนแสงอรุณนำไปสู่การศึกษาและปฏิบัติธรรมอย่างถูกต้อง ความหมายที่ครอบคลุมและสมบูรณ์ของ “สัมมาทิฏฐิ” คือ ปัญญาเห็นชอบ เห็นอริยสัจ 4 ไตรลักษณ์ และปฏิจจสมุปบาท รู้อกุศลและอกุศลมูล กับกุศลและกุศลมูล ซึ่งครอบคลุมหลักธรรมที่เป็นแก่นสำคัญทางพระพุทธศาสนา สัมมาทิฏฐิในพระไตรปิฎกมี 2 ระดับ คือ โลกิยะสัมมาทิฏฐิ และโลกุตตรสัมมาทิฏฐิ สัมมาทิฏฐิสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้ตามประสบการณ์ ความรู้ และความเข้าใจของบุคคล ผลของสัมมาทิฏฐิต่อการเสริมสร้างคุณภาพชีวิตของผู้สูงวัยในสังคมไทย ใน 4 ด้านหลัก ดังนี้ สุขภาพกาย สุขภาพจิต ความสัมพันธ์ทางสังคม และสิ่งแวดล้อม กล่าวคือ ด้านสุขภาพกาย สัมมาทิฏฐิช่วยเสริมสร้างให้ผู้สูงวัยยอมรับความเสื่อมถอยของร่างกายด้วยความเข้าใจในความไม่เที่ยง พร้อมทั้งมีแนวทางในการดูแลสุขภาพอย่างเหมาะสม ในด้านสุขภาพจิต สัมมาทิฏฐิช่วยเสริมสร้างการยอมรับการเปลี่ยนแปลงและลดความยึดมั่นในอดีต ทำให้ผู้สูงวัยสามารถอยู่กับปัจจุบันได้อย่างมีความสุข ด้านความสัมพันธ์ทางสังคม สัมมาทิฏฐิเป็นสะพานที่ช่วยเชื่อมโยงความสัมพันธ์ในครอบครัวและชุมชน และด้านสิ่งแวดล้อม สัมมาทิฏฐิช่วยเสริมสร้างให้ผู้สูงวัยมีความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติ มีการบริหารจัดการทรัพย์สินของตนเองอย่างเหมาะสม ช่วยให้ผู้สูงวัยสามารถพึ่งพาตนเองได้ ซึ่งส่งผลให้เกิดความมั่นคงและความสุขในชีวิต
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ เหลืองมงคลเลิศ. “สังคมสูงวัย คนแก่รวย-จนมีเท่าไร อยู่ที่ไหน”. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://thaipublica.org/2024/03/infographic-aged-society/. [11 มิถุนายน 2569].
กรมกิจการผู้สูงอายุ. สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2565. กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์ คอร์เปอเรชั่นส์ จำกัด (มหาชน), 2566.
จารุวรรณ ศรีภักดี. “การขับเคลื่อนมาตรการรองรับสังคมสูงวัยคนไทยอายุยืนของประเทศไทยไปสู่การปฏิบัติอย่างมีประสิทธิภาพ”. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.dop.go.th/th/know/3/1649. [11 มิถุนายน 2569].
ประพันธ์ ศุภษร. พระพุทธศาสนาเถรวาท. พิมพ์ครั้งที่ 1. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2564.
พระไพศาล วิสาโล. อยู่กับความทุกข์อย่างเข้าใจ. กรุงเทพมหานคร: เครือข่ายพุทธิกา, 2556.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). พุทธธรรม (ฉบับปรับปรุงและขยายความ). กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2546.
สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวัฑฒนมหาเถระ). สัมมาทิฏฐิ ตามพระเถราธิบายของท่านพระสารีบุตรเถระ. พิมพ์ครั้งที่ 7. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2553.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ และคณะทำงานจัดทำรายงานสุขภาพคนไทย. “อนาคตของผู้สูงอายุไทย”. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.thaihealthreport.com/th/articles_detail.php?id=155. [11 มิถุนายน 2569].
World Health Organization (WHO). WHOQOL: Measuring Quality of Life. Geneva: World Health Organization, 1997.