การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษา วัดพานทา อำเภอเมืองฯ จังหวัดศรีสะเกษ
คำสำคัญ:
การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, วัดพานทาบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดพานทา 2) เพื่อศึกษาแนวทางการจัดการวัดพานทาเพื่อให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว และ 3) เพื่อทราบถึงปัญหาและอุปสรรคที่ส่งผลต่อการพัฒนาวัดพานทาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว คณะผู้วิจัยได้ทำการศึกษาข้อมูลโดยแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 จากการสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่ของวัดพานทา หน่วยงานภาครัฐ และเอกชนที่ดูแลการจัดการท่องเที่ยวภายในวัดพานทา และนักท่องเที่ยวจำนวน 9 คน ส่วนที่ 2 จากการตอบแบบสอบถามนักท่องเที่ยวจำนวน 100 คน
ผลการวิจัยพบว่า 1) กิจกรรมทางการท่องเที่ยวของวัดพานทานั้น ทำให้ทราบถึงการจัดการท่องเที่ยวที่องค์กรต่าง ๆจัดขึ้น และเข้ามามีบทบาทในการพัฒนาการท่องเที่ยว ทำให้ทราบถึงกิจกรรมการท่องเที่ยวที่วัดจัดขึ้น แนวทางการจัดการท่องเที่ยว รวมถึงปัญหาและอุปสรรคที่ส่งผลต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวของวัดพานทา ความเป็นเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมท้องถิ่น เช่น ศาลาสุคะโต วิหารหลวงพ่อทอง หลวงพ่อทันใจ ท้าวเวสสุวรรณ พญานาค ศาลเจ้าแม่ตะเคียน อุโบสถที่ทัศนียภาพที่สวยงาม เช่น ภูเขาและน้ำตกจำลอง ลานหินมนสิการ การทำบุญในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา และงานประจำปี เป็นปัจจัยที่ทำให้นักท่องเที่ยวเดินทางมาเที่ยววัดเพิ่มขึ้น 2) การพัฒนาด้านการประชาสัมพันธ์ด้านการท่องเที่ยวนั้นถือได้ว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งในการดึงดูดนักท่องเที่ยว และ 3) วัดพานทายังคงประสบกับปัญหาหลายด้านที่ควรมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เช่น ด้านการประชาสัมพันธ์ที่ยังไม่หลากหลาย ด้านการคมนาคม ด้านการตลาด การท่องเที่ยว ด้านความน่าสนใจของกิจกรรมการท่องเที่ยวเพื่อรองรับการขยายตัวทางการท่องเที่ยวและเพียงพอต่อความต้องการของนักท่องเที่ยวด้วย
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2557). แนวทางการดำเนินงานโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวเส้นทางแสวงบุญในมิติทางศาสนา. กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม.
กัญจน์ กนฺตธมฺโม. (1 พฤศจิกายน 2568). การสื่อสารส่วนบุคคล.
เจนจิรา พุทการี. (2546). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาปราสาทศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
ดนัย ไชยโยธา. (2560). ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมไทย. โอเดียนสโตร์.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2553). พลวัตการท่องเที่ยวอีสานใต้: ค้นหารอยยิ้มร่วมสมัยแห่งกาลเวลา. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2564). ความปกติสุขในความปกติใหม่: การท่องเที่ยวไทยในสถานการณ์ฉุกเฉิน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธมวรรณ เฟื่องประยูร และณัฐสุภา จิวศิวานนท์. (2563). รูปแบบการพัฒนามัคคุเทศก์กลุ่มผู้สูงอายุเพื่อเสริมสร้างการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาชุมชนกุฎีจีน แขวงวัดกัลยาณ์ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี และสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
ธิดา สาระยา. (2546). อารยธรรมไทย. ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฏฐพัฒน์ แจ่มจันทร์. (2558). เส้นทางบุญ มรดกธรรม จังหวัดศรีสะเกษ. ศรีสะเกษการพิมพ์.
นิตยา กลิ่นสันเทียะ. (2546). การพัฒนาและการจัดการโบราณสถานในฐานะแหล่งท่องเที่ยว กรณีศึกษาอุทยานประวัติศาสตร์พิมาย จังหวัดนครราชสีมา.คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2551). ระเบียบวิธีวิจัยทางการท่องเที่ยว. บริษัท ธรรมสาร จำกัด.
ประยุตธ์ ปยุตฺโต. (2551). พระพุทธศาสนากับสังคมไทยปัจจุบัน. สยามสมาคม.
บุณยสฤษฎ์ อเนกสุข. (2553). ศักยภาพการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงชาติพันธุ์ไทอาหม ในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 6(2), 5-43.
พิมพ์ชญา ฟักเปี่ยม. (2558). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์: รูปแบบการใช้สื่อประชาสัมพันธ์เพื่อพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษา พื้นที่ชุมชนแขวงวัดกัลยาณ์ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรีและสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
ภัทรบถ ฤทธิ์เต็ม. (2558). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงศาสนาและวัฒนธรรมในวัด. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 18(1), 1-24.
มาโนช พรหมปัญญา. (2557). แนวทางการเตรียมความพร้อมการท่องเที่ยวเชิงพุทธของจังหวัดอุบลราชธานีเพื่อรองรับการเข้าสู่ประชาอาเซียน. วารสารการบริหารและการท่องเที่ยวไทย, 8(2),36-47.
ยศ สันตสมบัติ. (2540). มนุษย์กับวัฒนธรรม. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิริ ฮามสุโพธิ์. (2543). สังคมวิทยาการท่องเที่ยว. โอเดียนสโตร์.
สำนักงานท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดศรีสะเกษ. (2546). ข้อมูลการท่องเที่ยวจังหวัดศรีสะเกษ. สำนักงานท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดศรีสะเกษ.
ออดหลอดซอดศรีสะเกษ. (2560). สำนักงานจังหวัดศรีสะเกษและภาคีเครือข่าย.
Lehto,Xinnan Y., O’Leary, Joseph T. and Morrisor, Alastair M. (2004). The Effect of Prior Experience on Vacation Behavior. Annals of Tourism Research, 31(4), 801-818.
Mill,Robert Christie and Merrison, Alastair M. (1985). The Tourism System : An Introductory Text. Prentice Hall International, Inc.
Molina, Arturo and Esteban, Agueda. (2006). Tourism Brochures. Annals of Tourism Research. 33(4), 1036-1056.
Nonsiri Petchsri. (2007). Study on the socio-cultural impact on the village based overnight stay operation on the inhabitant : A Case study of Plai Phong Ohang Sub-district Samutsongkhram Province, Thailand. Southern Cross Unversity.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 คณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเอง
