The Development of Cultural Tourism Destinations: A Case Study of Wat Phan Tha, Mueang District, Sisaket Province
Keywords:
Tourism Development, Cultural Tourism, Wat Phan ThaAbstract
This research aimed to 1) study the cultural tourism activities of Wat Phan Tha; 2) examine approaches for managing Wat Phan Tha as a tourist attraction; and 3) identify the problems and obstacles affecting its development as a tourism destination. The data collection was conducted in two parts. Part 1 involved interviews with temple staff, government and private agencies responsible for tourism management at Wat Phan Tha, as well as nine tourists. Part 2 consisted of questionnaires completed by 100 tourists.
The findings revealed that: 1) the tourism activities at Wat Phan Tha provided insights into how different organizations participate in tourism management and play roles in tourism development. They also highlighted the temple’s own tourism activities, management approaches, and the issues hindering its tourism development. Unique local cultural elements—such as the Sukkato Pavilion, the Vihara of Luang Pho Thong, Luang Pho Thanjai, Thao Wessuwan, the Naga, the Mae Takhian Shrine, and the ordination hall—as well as scenic features like artificial mountains, waterfalls, and the Manasikara Stone Courtyard, along with merit-making on important Buddhist holidays and annual festivals, are key factors attracting increasing numbers of visitors. 2) Tourism promotion plays a vital role in drawing tourists. 3) However, Wat Phan Tha still faces several challenges requiring continuous development, including limited public relations diversity, transportation issues, marketing and tourism promotion, and the need to enhance the attractiveness of activities to support tourism growth and meet tourist expectations.
References
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2557). แนวทางการดำเนินงานโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวเส้นทางแสวงบุญในมิติทางศาสนา. กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม.
กัญจน์ กนฺตธมฺโม. (1 พฤศจิกายน 2568). การสื่อสารส่วนบุคคล.
เจนจิรา พุทการี. (2546). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาปราสาทศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
ดนัย ไชยโยธา. (2560). ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมไทย. โอเดียนสโตร์.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2553). พลวัตการท่องเที่ยวอีสานใต้: ค้นหารอยยิ้มร่วมสมัยแห่งกาลเวลา. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2564). ความปกติสุขในความปกติใหม่: การท่องเที่ยวไทยในสถานการณ์ฉุกเฉิน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธมวรรณ เฟื่องประยูร และณัฐสุภา จิวศิวานนท์. (2563). รูปแบบการพัฒนามัคคุเทศก์กลุ่มผู้สูงอายุเพื่อเสริมสร้างการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาชุมชนกุฎีจีน แขวงวัดกัลยาณ์ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี และสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
ธิดา สาระยา. (2546). อารยธรรมไทย. ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฏฐพัฒน์ แจ่มจันทร์. (2558). เส้นทางบุญ มรดกธรรม จังหวัดศรีสะเกษ. ศรีสะเกษการพิมพ์.
นิตยา กลิ่นสันเทียะ. (2546). การพัฒนาและการจัดการโบราณสถานในฐานะแหล่งท่องเที่ยว กรณีศึกษาอุทยานประวัติศาสตร์พิมาย จังหวัดนครราชสีมา.คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2551). ระเบียบวิธีวิจัยทางการท่องเที่ยว. บริษัท ธรรมสาร จำกัด.
ประยุตธ์ ปยุตฺโต. (2551). พระพุทธศาสนากับสังคมไทยปัจจุบัน. สยามสมาคม.
บุณยสฤษฎ์ อเนกสุข. (2553). ศักยภาพการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงชาติพันธุ์ไทอาหม ในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 6(2), 5-43.
พิมพ์ชญา ฟักเปี่ยม. (2558). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์: รูปแบบการใช้สื่อประชาสัมพันธ์เพื่อพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษา พื้นที่ชุมชนแขวงวัดกัลยาณ์ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรีและสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
ภัทรบถ ฤทธิ์เต็ม. (2558). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงศาสนาและวัฒนธรรมในวัด. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 18(1), 1-24.
มาโนช พรหมปัญญา. (2557). แนวทางการเตรียมความพร้อมการท่องเที่ยวเชิงพุทธของจังหวัดอุบลราชธานีเพื่อรองรับการเข้าสู่ประชาอาเซียน. วารสารการบริหารและการท่องเที่ยวไทย, 8(2),36-47.
ยศ สันตสมบัติ. (2540). มนุษย์กับวัฒนธรรม. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิริ ฮามสุโพธิ์. (2543). สังคมวิทยาการท่องเที่ยว. โอเดียนสโตร์.
สำนักงานท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดศรีสะเกษ. (2546). ข้อมูลการท่องเที่ยวจังหวัดศรีสะเกษ. สำนักงานท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดศรีสะเกษ.
ออดหลอดซอดศรีสะเกษ. (2560). สำนักงานจังหวัดศรีสะเกษและภาคีเครือข่าย.
Lehto,Xinnan Y., O’Leary, Joseph T. and Morrisor, Alastair M. (2004). The Effect of Prior Experience on Vacation Behavior. Annals of Tourism Research, 31(4), 801-818.
Mill,Robert Christie and Merrison, Alastair M. (1985). The Tourism System : An Introductory Text. Prentice Hall International, Inc.
Molina, Arturo and Esteban, Agueda. (2006). Tourism Brochures. Annals of Tourism Research. 33(4), 1036-1056.
Nonsiri Petchsri. (2007). Study on the socio-cultural impact on the village based overnight stay operation on the inhabitant : A Case study of Plai Phong Ohang Sub-district Samutsongkhram Province, Thailand. Southern Cross Unversity.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Faculty of Education and Human Development, Si Saket Rajabhat University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเอง