การศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่นการทำชาข้าวเหนียวดำลืมผัวด้วยกระบวนการวิศวกรสังคม ของสโมสรนักศึกษาคณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ
คำสำคัญ:
ภูมิปัญญาท้องถิ่น, ชาข้าวเหนียวดำลืมผัว, วิศวกรสังคมบทคัดย่อ
บทความนี้ศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่นการทำชาข้าวเหนียวดำลืมผัวด้วยกระบวนการวิศวกรสังคมของสโมสรนักศึกษา
คณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ โดยเน้นศึกษาประวัติความเป็นมา ที่มาและการก่อเกิดภูมิปัญญาท้องถิ่น ฐานความคิด เหตุผลความจำเป็น ความรู้ความชำนาญ และทักษะในการทำชาข้าวเหนียวดำลืมผัว ตลอดจนวิธีการถ่ายทอดภูมิปัญญาไปสู่อนุชนรุ่นหลัง โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือในการวิจัย คือ เอกสารการสัมภาษณ์ การสนทนา การสังเกตการณ์ ผ่านกระบวนการวิศวกรสังคมโดยใช้เครื่องมือ 5 ชนิด ที่จะฝึกนักศึกษาให้เป็นนักคิด นักสื่อสาร นักประสาน และนักสร้างนวัตกรรม ผลการวิจัยพบว่า จากการใช้ทักษะวิศวกรสังคมผ่าน 5 เครื่องมือ คือ 1.ฟ้าประทาน (สำรวจบริบทปัญหาชุมชน) 2.นาฬิกาชีวิต (หาคนร่วมมือ) 3.ไทม์ไลน์พัฒนาการ (พัฒนาการของประวัติศาสตร์ชุมชน อาชีพปลูกข้าว) 4.ไทม์ไลน์กระบวนการ (กระบวนการแปรรูปชาข้าวเหนียวดำลืมผัว) และ 5.M.I.C.Model เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น (เน้นการยกระดับ ปรับปรุง และสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์)
จึงกล่าวได้ว่า ภูมิปัญญาท้องถิ่นการทำชาข้าวเหนียวดำลืมผัว เป็นองค์ความรู้ ความชำนาญในการผลิตสินค้าที่เกิดจากการคิดค้น ทดลอง ลองผิดลองถูกและสั่งสมความรู้เพิ่มขึ้นจากบุคคลไปสู่ครอบครัวและชุมชน มีกระบวนการถ่ายทอดสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน โดยการใช้ต้นทุนวัตถุดิบในชุมชน ร่วมกันทุนทางสิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และทุนทางสังคม นำไปสู่การพึ่งตนเองและการเพิ่มรายได้ให้ชุมชน การทำชาข้าวเหนียวดำลืมผัว พัฒนามาจากการทำน้ำข้าวต้มสำหรับผู้สูงอายุ โดยปรับเปลี่ยนให้เข้ากับบริบทและความนิยมของคนทุกเพศทุกวัยจนกลายเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีกลิ่นหอม ชวนรับประทาน มีประโยชน์คือ ช่วยบำรุงสมอง ป้องกันโรคเหน็บชา และช่วยเรื่องระบบขับถ่าย เหมาะกับคนทุกเพศทุกวัย ผ่านการถ่ายทอดโดยการฝึกอบรมแบบเป็นทางการเข้าร่วมผสมผสานด้วย
เอกสารอ้างอิง
กรมการข้าว กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2558). ข้าว: แหล่งกำเนิดวัฒนธรรมไทย. กรมการข้าว กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
แก้วตา ผิวพรรณ. (2565). โครงการบ่มเพาะวิศวกรสังคมเพื่อพัฒนานวัตกรรมในการเพิ่มศักยภาพการพัฒนาเชิงพื้นที่ในอำเภอเขาค้อ. วารสาร มจร.การพัฒนาสังคม, 7(3), 148-168.
ไกรภพ สาระกุล. (2552). มหัศจรรย์ข้าวไทยห่างไกลโรคภัยสมุนไพรใกล้ตัว. ธิงค์กู๊ด.
คมชวัชร์ พสูริจันทร์แดง และคณะ. (2567). การศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่นปลาตะเพียนสานใบลาน แขวงตลาดพลู เขตธนบุรี จังหวัดกรุงเทพมหานคร. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มศว, 15(2), 126-136.
คุณัญญาฐ์ คงนาวัง และโชติมา ไชยวงศ์เกียรติ. (2568). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนภายใต้กระบวนการวิศวกรสังคมของกลุ่มผู้ผลิตสินค้าชุมชน ตำบลนาเสียว อำเภอเมืองฯ จังหวัดชัยภูมิ. วารสารสังคมศาสตร์ทัศนา, 1(2), 29-37.
จอห์น ฮาวกินส์. (2568). เศรษฐกิจสร้างสรรค์ เขามั่งคั่งจากความคิดอย่างไร. คุณากร วาณิชย์วิรุฬห์ แปล. ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (TCDC).
เฉลิมวงศ์ เจริญสุข (บรรณาธิการ). (2547). ชาสมุนไพรและน้ำผักสมุนไพรเพื่อสุขภาพและพลังงาน. สำนักพิมพ์เพชรกะรัต.
ชาญชัย คงเพียรธรรม. (2559). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์: การศึกษาพืชสำคัญในวัฒนธรรมเขมร. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
ชุติมา เมฆวัน. (2563). การแปรรูปข้าวพื้นบ้านในพื้นที่เขตอำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ ที่ตอบสนองการบริโภคในยุคปัจจุบัน. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มข, 13(2), 139-157.
ชุติมา เมฆวัน. (2564). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ : การปรับเปลี่ยนเทคโนโลยีการผลิตข้าวของเกษตรกรรุ่นใหม่ในจังหวัดศรีสะเกษ. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม (สกสว.) โดยผ่านความเห็นชอบของมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ.
ชุติมา เมฆวัน. (2564). แนวทางการสร้างมูลค่าเพิ่มแก่ผลิตภัณฑ์ข้าวพื้นบ้านที่สอดคล้องกับบริบทและวิถีบริโภคของผู้บริโภคในปัจจุบันในพื้นที่อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 12(1), 152-179.
ชุติมา เมฆวัน. (2565). การศึกษาเปรียบเทียบความรู้คุ้มค่าของการปรับเปลี่ยนเทคโนโลยีการผลิตข้าวพื้นที่ทุ่งของเกษตรกร
ในพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มข, 15(2), 115-131.
ชุติมา เมฆวัน. (2566). การศึกษาเปรียบเทียบความคุ้มค่าของการปรับเปลี่ยนเทคโนโลยีการผลิตข้าวพื้นที่ทามของเกษตรกรในพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(1), 312-323.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2567). ภูมิปัญญาการพัฒนาท้องถิ่นเชิงสร้างสรรค์. สถาบันพระปกเกล้า.
ธิดา สาระยา. (2548). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น : ประวัติศาสตร์ที่สัมพันธ์กับสังคมมนุษย์. เมืองโบราณ.
นงรัตน์ อิสโร. (2564). คู่มือการพัฒนานักศึกษาเพื่อการพัฒนาประเทศ. อมรินทร์.
นิยม วงศ์พงษ์ดำ และชุติมา เมฆวัน. (2568). การสร้างอัตลักษณ์และคุณค่าข้าวพื้นบ้านเพื่อการค้าที่ตอบสนองการบริโภคในปัจจุบัน. วารสารงานวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 12(1), 34-51.
นันธวัช นุนารถ. (2560). ภูมิปัญญาท้องถิ่น คุณค่าแห่งอดีต วัฒนธรรมเพื่อการศึกษาที่ยั่งยืน. วารสารวิชาการ วิจัย และวิจัยสังคมศาสตร์, 12(34), 17-26.
พินิจ จันทร และคณะ. (2565). คู่มือการทำชาและน้ำสมุนไพรเพื่อสุขภาพ. สำนักพิมพ์เพชรพินิจ.
พอพันธ์ อุยยานนท์. (2567). ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจแห่งประเทศไทย. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2567). ภูมิปัญญาไทย. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2568). ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจไทย. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ส.พลายน้อย. (2554). พฤกษนิยาย. ยิปซีกรุ๊ป.
สุเทวี คงคูณ. (2568). การเรียนรู้ชุมชนท้องถิ่นโดยใช้กระบวนการวิศวกรสังคม กรณีศึกษา : ตำบลหัวช้าง อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 8(3), 50-66.
สุรีพร เกตุงาม. (2553). รายงานผลการดำเนินงานโครงการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม : การสำรวจการอนุรักษ์พันธุ์ข้าวพื้นเมืองเพื่อการแปรรูปผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น. คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
อริยาภรณ์ พงษ์รัตน์ และนิตยา วานิกร. (2543). การศึกษาวัฒนธรรมการแปรรูปผลิตภัณฑ์จากข้าวในจังหวัดอุบลราชธานี. คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 คณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเอง