Mythologies in a music video, "Kwan Eoi Kwan Ma", from Eve Parnchareoun (PALMY)
Keywords:
สัญญะ, การเล่าเรื่อง, มิวสิควิดีโอ, เพลงขวัญเอย ขวัญมาAbstract
This journal is a qualitative analysis in which its primary goal is to gain a better understanding of the mythology and storytelling approaches from the music video “Kwan Eoi Kwan Ma” from Eve Parnchareoun (PALMY). This study utilizes the theory named Mythologies from Roland Barth, developed in accordance with the theory of semiology by Ferdinand De Saussure, and applies the theory of storytelling from Ubonwan Praimsrirat to examine this music video. According to the results, the way in which the video is narrated and constructed is found to be following two principles from Mythologies which are the mythology of unrequited love and a ritual activity, inherited from Esaan culture, that attempts to regain one’s spirit, “่นขญ” (“Bring back one’s spirit”).
The first mythology pertaining to an unrequited love implies about age and maturity. Even though one has grown or has a professional career, that person may still be subjected to duress or experience a tremendous amount of emotional pain that can result in their mental weakness. This idea also insinuates that the uncertainty is inevitable and consequently serve as negative mythology.
The second mythology relates to the renown ritual activity for Esaan people that wants to regain one’s spirit. This mythology indicates that the local life of Esaan people relies on long-held beliefs and superstition, which is considered to be positive mythology. To define these two mythologies, this study uses eight key ideas of the storytelling theory: structures, core meaning, conflicts, characters, scenes, dialogues, perspectives, and additional symbolisms. Hence, these mythologies operate as a disguise that is portrayed in the music video effortlessly that targeted audiences can retrieve its hidden information unconsciously. Therefore, a music video is utilized as a mean to carry out a message and tell stories to public audiences.
References
ฉลองรัตน์ ทิพย์พิมาน. (2539). วิเคราะห์โครงสร้างการเล่าเรื่องในภาพยนตร์อเมริกันที่มีตัวเอกเป็นสตรี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐพงศ์ แย้มเจริญ, ปรีชญุฒิ ภิรมย์ตัง, และสมฤทธิ์ ภูกงาลี. (2561). มายาคติในภาพยนตร์การ์ตูน เรื่องแอคโค่ จิ๋วก้องโลก. วารสารวิจัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น (ฉบับบัณฑิตศึกษา) สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(1), ออนไลน์ สืบค้นจาก https://re.kbu.ac.th/pdf_read.php?type=full&p_id=2A8FB8DC-7354-4529-AB3B-3EF470D75646&fbclid=IwAR0qwWI0rAe5Q-hswWp-7Jk8i6vphOqzkIJINCl4LmdViLF26f6WBejJigI.
นพพร ประชากุล. (2552). ยอกอักษร ย้อนความคิด เล่ม 2 ว่าด้วยสังคมศาสตร์ และมนุษยศาสตร์. กรุงเทพฯ: อ่าน.
พิมพ์ชนก ชูสุนทรจรัสพร์. (2550). การวิเคราะห์เนื้อหาเนื้อเรื่องโทรทัศน์ในเพลงสากล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ม.ป.ผ. (2563). ประวัติ ปาล์มมี่ หรือ ปาล์มมี่ อีฟ ปานเจริญ นักร้องสุดเซอร์ เจ้าของเพลงฮิต เพลงใหม่ 2020. สืบค้น 28 ตุลาคม 2563, จาก https://music.trueid.net/detail/bY80L5M7KnOY.
สนันท์ วิทธิมีชัย. (2558). ภาษาและการสื่อความหมายในมิวสิกวิดีโอของปาน ธนพร แก้วประยูร. หลักสูตรปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สีฟ้า วิทยาพร. (2545). วิถีชีวิตชุมชนที่ปรากฏในวรรณกรรมท้องถิ่นภาคใต้ประเภทนิทานประโลมโลก. สงขลา: ภาควิชาสารัตถศึกษา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุภาวดี เกล็ดมณี. (2551). การวิเคราะห์เนื้อหาสารสร้างสมุดของสมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมร ศรีชู. (2550). ปัจจัยการผลิตมิวสิควิดีโอ: กรณีศึกษาสังกัดจีนี่ เรคคอร์ด ในเครือบริษัท จี เอ็ม เอ็ม แกรมมี่ จำกัด มหาชน. สารนิพนธ์ปริญญานิพนธ์มหาบัณฑิต คณะศิลปศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุบรรณ เปรมศรีรัตน์. (2558). การเล่าเรื่องทางนิเทศศาสตร์: ศึกษาจากงานวิจัย. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 2(1), 31-58.
สุภาพร มโนรมย์. (2551). สัมพันธบทในการเล่าเรื่องในสื่อการ์ตูน ละครโทรทัศน์ และนวนิยาย. ปทุมธานี: การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
Chanthawanit S. Sociological Theory. Bangkok: Chulalongkorn University Press; 2012. Thai.
Goodlad, J. S. R. (2514). A sociology of popular drama. London: Heinemann.
Prachakun N. Roland Barthes and Literary Semiotics. In: Prachakun N, editor. Mythologies. 5th ed. Bangkok: Foundation for Democracy and Development Studies Kobfai Publishing Project; 2015. p. 91-159. Thai.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Faculty of Education and Human Development, Si Saket Rajabhat University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเอง