ระเบียงมนุษยธรรม ทางออกใหม่ในการแก้ไขวิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรม

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทและพลวัตของ “ระเบียงมนุษยธรรม” (Humanitarian Corridors) ในฐานะกลไกเชิงยุทธศาสตร์เพื่อตอบสนองต่อวิกฤตการณ์ที่ซับซ้อน โดยก้าวข้ามการพรรณนาปรากฏการณ์สู่การสังเคราะห์ผ่านกรอบแนวคิดความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและหลักมนุษยธรรม ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า ระเบียงมนุษยธรรมมิใช่เพียงเส้นทางขนส่ง แต่เป็นพื้นที่ต่อรองระหว่าง “อธิปไตยของรัฐ” และ “สิทธิมนุษยชน” การนำระเบียงมนุษยธรรมมาประยุกต์ใช้ในบริบทภัยพิบัติทางธรรมชาติ (Natural Disasters) ควบคู่กับบริบทความขัดแย้งทางอาวุธ สะท้อนให้เห็นถึงพลวัตของนิยามที่ขยายขอบเขตสู่ “ระเบียงโลจิสติกส์เพื่อมนุษยธรรม” บทความนี้ยังพบว่า ความล้มเหลวในกรณีศึกษาซีเรียและโรฮิงจาเกิดจากปัญหาการเมืองเรื่องความช่วยเหลือ (Politicization of Aid) ที่รัฐมองความช่วยเหลือเป็นภัยคุกคามความมั่นคง ในขณะที่ปัจจัยความสำเร็จในกรณีศึกษาอื่นขึ้นอยู่กับการประยุกต์ใช้เทคโนโลยี (GIS และ AI) เพื่อสนับสนุนการตัดสินใจ ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายมุ่งเน้นการเปลี่ยนผ่านจากมาตรการฉุกเฉินชั่วคราวสู่ “ความเชื่อมโยงระหว่างมนุษยธรรมและการพัฒนา” (Humanitarian-Development Nexus) เพื่อให้โครงสร้างของระเบียงมนุษยธรรมกลายเป็นรากฐานของการฟื้นฟูชุมชนอย่างยั่งยืน [เพิ่มคำสำคัญ: การเมืองเรื่องความช่วยเหลือ, ความเชื่อมโยงระหว่างมนุษยธรรมและการพัฒนา