องค์กรแห่งความสุขกับการเสริมสร้างประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของครู
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวคิดองค์กรแห่งความสุข (Happy Workplace) ในบริบทของสถานศึกษา องค์ประกอบที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของครู และการพัฒนาสถานศึกษาให้เป็นองค์กรแห่งความสุข ท่ามกลางสภาวะการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและเทคโนโลยีที่ส่งผลต่อภาระงานและความเครียดของบุคลากรทางการศึกษาในปัจจุบัน ซึ่งองค์ประกอบสำคัญขององค์กรแห่งความสุขในสถานศึกษาประกอบด้วยปัจจัย 8 ประการ (Happy 8) ได้แก่ การมีสุขภาพดี (Happy Body) การมีน้ำใจ (Happy Heart) การมีสังคมดี (Happy Society) การผ่อนคลาย (Happy Relax) การหาความรู้ (Happy Brain) การบริหารเงินเป็น (Happy Money) การมีครอบครัวที่ดี (Happy Family) และการมีคุณธรรม (Happy Soul) โดยสถานศึกษาที่เป็นองค์กรแห่งความสุขควรมีลักษณะเด่นในการบริหารงานแบบมีส่วนร่วม การจัดสภาพแวดล้อมการทำงานที่เอื้ออำนวย การสนับสนุนการพัฒนาวิชาชีพครูอย่างต่อเนื่อง การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีในองค์กร และการดูแลสวัสดิการคุณภาพชีวิตของบุคลากร ซึ่งปัจจัยเหล่านี้มีความสัมพันธ์โดยตรงกับประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของครู ทั้งในด้านการวางแผนการจัดการเรียนรู้ การจัดกิจกรรมการเรียนการสอน การประเมินผล การพัฒนาผู้เรียนรอบด้าน และการพัฒนาตนเองทางวิชาชีพ เมื่อครูมีความสุขในการทำงานจะมีแรงจูงใจและมีความผูกพันต่อองค์กรสูงขึ้นซึ่งจะส่งผลต่อคุณภาพการจัดการศึกษาและผลสัมฤทธิ์ของผู้เรียนในระยะยาว สำหรับการพัฒนาสถานศึกษาให้เป็นองค์กรแห่งความสุข ประกอบด้วย การพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษา การสร้างวัฒนธรรมองค์กรเชิงบวก การส่งเสริมการพัฒนาวิชาชีพครู และการดูแลสุขภาวะของครูและบุคลากร การสร้างสมดุลระหว่างงานและชีวิตส่วนตัว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
จินตนา เอกบวร. (2561). การบริหารทรัพยากรมนุษย์สมัยใหม่. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ธีระ รุ่งเจริญ. (2566). การบริหารการศึกษาแบบระบบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ข้าวฟ่าง.
นันทวุฒิ วงศ์คำ. (2562). ความสุขในการทำงานของครูไทย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บุญชม ศรีสะอาด. (2563). การวิจัยเบื้องต้น. มหาสารคาม: สุวีริยาสาส์น.
ปราณี ฤทธิ์จรูญ. (2564). เทคนิคการประเมินทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ปัญญา เกรียงศักดิ์. (2562). การพัฒนาองค์กรแห่งความสุขในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่ง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พยุง เดชะคุปต์. (2564). การจัดการเรียนรู้เชิงรุก. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรา สถาปิตานนท์. (2563). การสื่อสารองค์กร. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2561). ภาวะผู้นำทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.
วิจิตร ศรีสอ้าน. (2567). แนวโน้มการศึกษาไทยในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2564). การวิเคราะห์ข้อมูลทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
สมศักดิ์ พาเหะ. (2565). การบริหารการศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์การศึกษา.
สุทธิพร กฤษณ์. (2560). การพัฒนาองค์กรแห่งความสุขในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิมล พิธียานุวัฒน์. (2565). การประเมินทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). (2565). แนวคิดองค์กรแห่งความสุข. กรุงเทพฯ:
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
แสงแก้ว ธนสาร. (2562). การพัฒนาองค์กรแห่งความสุขในหน่วยงานรัฐบาล. ปทุมธานี:
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อุทัย บุญประเสริฐ. (2566). แนวคิดใหม่ในการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.
Schermerhorn, J. R. (2019). Management. Wiley.
Wongkham, N. (2019). Happiness in the work of Thai teachers. Chiang Mai University.Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2017). Educational administration: Theory, research, and practice. McGraw-Hill.
