การสืบสาน สร้างสรรค์ วรรณคดีสมัยอยุธยาในยุคธนบุรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเรื่องการสืบสาน และการสร้างสรรค์วรรณคดีสมัยอยุธยาในยุคธนบุรี โดยใช้วิธีศึกษาด้วยการอ่านแบบละเอียด ผลการศึกษาพบว่า กวีสมัยธนบุรีได้สืบสานวรรณคดีสมัยอยุธยาด้วยการนำมาชำระ และแต่งใหม่เพื่อรักษาตัวบทให้คงอยู่ ซึ่งกระทำควบคู่ไปกับการสร้างสรรค์ โดยกวีในสมัยธนบุรี คือ พระยามหานุภาพ และนายสวน มหาดเล็ก ได้นำบริบททางสังคมของกรุงธนบุรีมาเป็นเครื่องมือในการสร้างสรรค์วรรณคดีสมัยอยุธยาให้กลายเป็นวรรณคดีสมัยธนบุรีอย่างแท้จริง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2539). วรรณกรรมสมัยธนบุรี เล่ม 1. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด จงเจริญการพิมพ์.
กุหลาบ มัลลิกะมาส. (2562). ความรู้ทั่วไปทางวรรณคดีไทย. พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
จันทร์ฉาย ภัคอธิคม. (2520). ประวัติศาสตร์ไทย 1. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ทวีศักดิ์ ปิ่นทอง. (2564). วรรณคดีกับสังคมไทย. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
บุญเตือน ศรีวรพจน์. (2562). การตรวจสอบชำระบทละครเรื่องรามเกียรติ์พระราชนิพนธ์สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี. ใน วรรณคดีสมัยกรุงธนบุรี. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
พีระ พนารัตน์. (2567). ลิลิตพระลอ ฉบับลายมือเขียนเก่าที่สุด (หลวงสรวิชิตชำระสมัยกรุงธนบุรี). กรุงเทพฯ: ศิริชัยการพิมพ์.
นิตยา กาญจนะวรรณ. (2563). วรรณกรรมอยุธยา. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2566). วรรณกรรมปัจจุบัน. พิมพ์ครั้งที่ 23. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
เรไร ไพรวรรณ์. (2559). บทละครเรื่องรามเกียรติ์ พระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี. กรุงเทพฯ: บ้านสวนการพิมพ์.
สมพันธุ์ เลขะพันธุ์. (2561). วรรณกรรมสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น. พิมพ์ครั้งที่ 14. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สิทธา พินิจภูวดล. (2524). วรรณกรรมสุโขทัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช จำกัด.