การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบ SUPPORT Supervisory Model เพื่อส่งเสริมสมรรถนะ การจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครู ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคาม
คำสำคัญ:
การพัฒนารูปแบบ, การนิเทศ, สมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุก, สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคามบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบ SUPPORT Supervisory Model เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคาม ประเมินผลรูปแบบโดยใช้ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการใช้รูปแบบ จำนวน 21 คน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการนิเทศ SUPPORT Supervisory Model ประกอบด้วย 7 ขั้นตอน ได้แก่ 1) S: Study การศึกษาสภาพปัจจุบันปัญหา สภาพความต้องการจำเป็น ในการรับการนิเทศในการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) 2) U: Understand สร้างความรู้ความเข้าใจในหลักการ เป้าหมาย กระบวนการวิธีการ เทคนิควิธีในการพัฒนา 3) P: Plan การวางแผนและการเตรียมเครื่องมือในการพัฒนาการนิเทศ 4) P: Prototype ประชุมก่อนการสังเกตการสอน ในการจัดทำการกำหนดกระบวนการนิเทศ (ทำความเข้าใจผู้ร่วมนิเทศ) 5) O: Operate & Observe ปฏิบัติตามแผนและสังเกตติดตามผล สังเกตชั้นเรียน โดยใช้กระบวนการ POP Coach 6) R: Reflex & Reinforcement ร่วม สะท้อนผล ประเมินผล และสร้างกำลังใจ 7) T: Transference การถ่ายโอนความรู้ (BP, Innovation) ผลการประเมินประสิทธิผลที่มีต่อรูปแบบการนิเทศ อยู่ในระดับมากที่สุด ทั้ง 4 ด้าน
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ สังข์ชัย. (2552). การพัฒนารูปแบบการนิเทศการสอนครูวิทยาศาสตร์เพื่อพัฒนาศักยภาพนักเรียนที่มีแววความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ดารณีย์ พยัคฆ์กุล. (2565). สมรรถนะการนิเทศการศึกษาของศึกษานิเทศก์ในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 1-6. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 3(2), 21–28.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2556). ศตวรรษที่ 21 การเรียนรู้/ผู้เรียนยุคใหม่ vs. การสอน/ผู้สอนยุคใหม่. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น ฉบับปรับปรุงใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
ปิยะธิดา ปัญญา. (2557). สถิติสำหรับการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 4). ตักสิลาการพิมพ์.
ไพศาล วรคำ. (2559). การวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 8). ตักสิลาการพิมพ์.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2556). ศาสตร์การนิเทศการสอนและการโค้ช การพัฒนาวิชาชีพ: ทฤษฎีกลยุทธ์สู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 12). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วันทนา สมภักดี. (2563). การพัฒนารูปแบบการนิเทศเพื่อสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพครู โรงเรียนในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วิรัลพัชร นิลแก้วบวรวิชญ์. (2563). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบร่วมพัฒนาวิชาชีพเพื่อพัฒนางานวิชาการด้านการวัดผลและประเมินผลการเรียนรู้ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานภาคตะวันออกเฉียงเหนือ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2555). สถิติประยุกต์สำหรับการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 6). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สงัด อุทรานันท์. (2530). การนิเทศการศึกษา: หลักการ ทฤษฎีและการปฏิบัติ. ภาควิชาบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมหวัง พันธะลี และ สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2562). การพัฒนาระบบการนิเทศการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดการสอนแนะและการเป็นพี่เลี้ยงครูสำหรับศึกษานิเทศก์. วารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 14(1), 197–210.
Bardo, J. W., & Hartman, J. J. (1982). Urban sociology: A systematic introduction. Peacock.
Harris, J. B., Grandgenett, N. & Hofer, M. J. (2015). Testing a TPACK-based technology integration assessment rubric. In Book chapters (Article 6). W&M.
