อิทธิพลของหลักสูตรท้องถิ่นต่อความภาคภูมิใจในท้องถิ่นและความพึงพอใจของผู้เรียน: กรณีศึกษามรดกทางวัฒนธรรมไทโย้ย

Chalida Chaladkiew

Authors

Chalida Chaladkiew Ban Akat School, Sakon Nakhon Primary Educational Service Area Office 3

Keywords:

Local Pride; Student Satisfaction;, Local Curriculum, Tai Yoi Cultural Heritage, Cultural Identity

Abstract

This research aimed to 1) compare the local pride of prathomsuksa
3 students before and after implementing a local curriculum on Tai Yoi Cultural Heritage, and 2) investigate the students' satisfaction with the said curriculum. A mixed-methods research design was employed. The sample comprised 26 prathomsuksa 3 students at Ban Akat School, Akat Amnuai District, Sakon Nakhon Province, in the second semester of the academic year 2025, selected through simple random sampling. The research instruments consisted of a local pride assessment covering four dimensions: knowledge, appreciation, participation, and local attachment, along with a curriculum satisfaction questionnaire. Data were analyzed using mean, standard deviation, and paired-sample t-tests.

The findings revealed that: (1) the students' local pride after the learning intervention was significantly higher than before at the .05 level of significance, with score increases across all dimensions, particularly in appreciation and local attachment; and (2) the students' satisfaction with the curriculum was at the highest level (90.83%), with the highest satisfaction reported for learning activities and local cultural learning. In conclusion, the local curriculum on Tai Yoi Cultural Heritage not only effectively promotes local pride and provides meaningful learning experiences for students, but also serves as a vital approach to sustaining cultural identity and sustainably instilling a sense of local attachment among the youth.

References

กิตติรัช พงษ์สิทธิศักดิ์. (2540). ไทโย้ย: ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม. สถาบันราชภัฏสกลนคร.

นฤพนธ์ เดชบุญพบ, ธนาดล สมบูรณ์, และวีระ วงศ์สรรค์. (2567). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่องประเพณีและวัฒนธรรมไทยทรงดำ บ้านดอนรวบ ระดับประถมศึกษา โรงเรียนวัดดอนรวบ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชุมพร เขต 1. วารสารนิสิตวัง, 26(2), 39–50.

นันธวัช นุนารถ. (2564). ภูมิปัญญาท้องถิ่น คุณค่าแห่งวิถีชีวิต วัฒนธรรม เพื่อการศึกษาที่ยั่งยืน. วารสารวิชาการวิจัยสังคมศาสตร์, 8(3), 45–62.

ศุภางค์จิต กัลยาแก้ว. (2567). การพัฒนาหลักสูตรภูมิปัญญาพื้นบ้านด้านการทอผ้าพื้นเมืองสำหรับเด็กปฐมวัย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น (EDKKUJ), 9(1), 88–102.

Altman, I., & Low, S. M. (1992). Place attachment. Plenum Press.

Ausubel, D. P. (1963). The psychology of meaningful verbal learning. Grune & Stratton.

Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The “what” and “why” of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268. https://doi.org/10.1207/S15327965PLI1104_01

Ladson-Billings, G. (1995). But that's just good teaching! The case for culturally relevant pedagogy. Theory Into Practice, 34(3), 159–165.

Scannell, L., & Gifford, R. (2010). Defining place attachment: A tripartite organizing framework. Journal of Environmental Psychology, 30(1), 1–10. https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2009.09.006

Tajfel, H., & Turner, J. C. (1979). An integrative theory of intergroup conflict. In W. G. Austin & S. Worchel (Eds.), The social psychology of intergroup relations (pp. 33–47). Brooks/Cole.

Twigger-Ross, C. L., & Uzzell, D. L. (1996). Place and identity processes. Journal of Environmental Psychology, 16(3), 205–220.